Η τοποθέτηση της Ζ. Κωνσταντοπούλου κινείται σε μια γραμμή ακραίας γενίκευσης και απαξίωσης θεσμών, που δύσκολα συμβάλλει σε έναν σοβαρό δημόσιο διάλογο.
Με χαρακτηρισμούς όπως «βρώμικες εξουσίες» και «στημένη Δικαιοσύνη», δημιουργείται ένα κλίμα συνολικής αμφισβήτησης χωρίς την απαραίτητη τεκμηρίωση και συγκεκριμένα στοιχεία. Η κριτική προς τους θεσμούς είναι θεμιτή και αναγκαία, αλλά όταν εκφράζεται με απόλυτους και φορτισμένους όρους, κινδυνεύει να ενισχύσει την πόλωση και την καχυποψία αντί να αναδείξει ουσιαστικά προβλήματα.
Σε μια περίοδο όπου απαιτείται εμπιστοσύνη και νηφαλιότητα, τέτοιες παρεμβάσεις περισσότερο οξύνουν το κλίμα παρά προσφέρουν λύσεις.
