Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το είπε ξανά, καθαρά και χωρίς περιστροφές: εκλογές το 2027.
Και το είπε τη στιγμή που θα μπορούσε εύκολα να το αποφύγει. Αλλά όχι. Έχει μια εμμονή με τη θεσμικότητα – και αυτό δεν κρύβεται.
Απέναντι, το γνωστό μοτίβο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης και οι λοιποί σηκώνουν τη σημαία: «εκλογές τώρα». Κάθε μέρα, σε κάθε δήλωση, σε κάθε πάνελ. Θα το ακούμε μέχρι να το βαρεθούμε – και θα το βαρεθούμε γρήγορα.
Το πρόβλημα είναι αλλού. Όταν η αντιπολίτευση μετατρέπει τα πάντα σε ένα μονοθεματικό αίτημα, παύει να κάνει πολιτική. Δεν προτείνει, δεν αντιπαρατίθεται επί της ουσίας, δεν παράγει λόγο. Απλώς επαναλαμβάνει. Και αυτό δεν είναι στρατηγική, είναι πολιτικό κενό.
Και το πιο ειρωνικό; Ό,τι κι αν κάνει ο Μητσοτάκης, θα κατηγορηθεί. Αν δεν κάνει εκλογές, είναι «γαντζωμένος». Αν κάνει, είναι «πανικόβλητος». Κλασικά πράγματα.
Η πραγματικότητα όμως είναι απλή: χωρίς δυσαρμονία με την κοινωνία, οι εκλογές δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Και όταν έρθει η ώρα, θα επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη φαίνεται. Ότι, παρά τη φθορά, η πολιτική κυριαρχία δεν αμφισβητείται τόσο εύκολα.
