Τρίτη 4 Αυγούστου. Μεσημέρι, 15.20 στην Κηφισίας. Η κάθοδος ασυνήθιστα «πηγμένη». Ένα ΙΧ έχει αναμμένα αλάρμ. Ο οδηγός του κορνάρει και με το αριστερό του χέρι έξω από το παράθυρο κάνει απεγνωσμένες χειρονομίες, να του κάνουν χώρο να περάσει. Στο πίσω κάθισμα μια γυναίκα. Πιθανώς η σύζυγος του. Μορφάζει από τον πόνο. Η κατάσταση δείχνει επείγουσα.
Κι όμως, οι περισσότεροι, απ αυτούς/ες που κατέβαιναν εκείνη την ώρα την «φορτωμένη» Κηφισίας, αδιαφορούσαν. Σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Σαν να μην κινδύνευε άνθρωπος…
Κάποιοι μάλιστα, έβριζαν κιόλας τον οδηγό στην αγωνιώδη προσπάθεια του. Χαρακτηρισμοί και «μπινελίκια». Κάποιοι άλλοι, λίγοι, προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν κάνοντας του χώρο, όσο και όπως μπορούσαν. Όμως το ΙΧ με τα αλάρμ και την πατημένη κόρνα, δεν έβρισκε χώρο. Κυριολεκτικά ζωτικό χώρο.
Μέχρι που εμφανίστηκε ο νεαρός με την μηχανή. Πλησιάζει στο παράθυρο του απελπισμένου οδηγού και του λέει, «μην ανησυχείτε κύριε, θα μπω εγώ μπροστά και θα σας δημιουργήσω χώρο». Όπερ κι εγένετο. Ο νεαρός με την μηχανή, «έσπρωχνε» αδιάφορους οδηγούς και άνοιγε δρόμο.
Το ΙΧ κατάφερε να φτάσει εγκαίρως-αν και στο τσακ-στο Ερρίκος Ντυνάν, πριν η ασθενής γυναίκα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου διαβεί τον Ρουβίκωνα. Της το είπαν μετά και οι γιατροί.
Η γυναίκα πλέον έχει βγει από το νοσοκομείο και συνεχίζει την θεραπεία της, υπό στενή ιατρική παρακολούθηση. Ταλαιπωρήθηκε πολύ, νοσηλεύτηκε για μια εβδομάδα. Αλλά σώθηκε και ευτυχώς είναι καλά.
Τώρα μπορούμε να αναρωτηθούμε: Πώς έχουμε καταντήσει έτσι; Αδιάφοροι για το τι γίνεται δίπλα μας. Παρτάκηδες και εγωιστές. Σκληροί και επικίνδυνοι για τους γύρω μας.
Μια κοινωνία με ανέξοδη και υποκριτική φραστική «αλληλεγγύη» και «ανθρωπισμό», χωρίς πρακτική αξία. Αυτοί ήταν οι περισσότεροι στις 4 Αυγούστου στην «πηγμένη» κάθοδο της Κηφισίας.
Ευτυχώς υπάρχουν και οι «άλλοι». Εκείνοι που προσπάθησαν να βοηθήσουν. Και κυρίως ο νεαρός με την μηχανή, που το ζευγάρι μες τον πόνο και τον πανικό του, δεν έμαθε ποτέ το όνομα του, ούτε κατάφερε να συγκρατήσει τον αριθμό της πινακίδας της μηχανής, ώστε να τον βρει και να τον ευχαριστήσει μετά.
Ζούμε μέσα σε αυτήν την ετερόκλητη και θολωμένη κοινωνία, με την διαρκή διαπάλη του «κακού» με το «καλό». Της πραγματικής ανθρωπιάς με την υποκριτική.
Ζούμε σε μια κοινωνία, στην οποία κάποιοι φρόντισαν να απαξιώσουν την ανεκτίμητη «ατομική ευθύνη». Και το έκαναν στυγνά κι αδίστακτα. Όχι για πολιτικούς, αλλά για άθλιους κομματικούς λόγους.
Ο νεαρός με την μηχανή-νά είναι καλά το παλληκάρι- δεν είναι σε αυτή την πλευρά της ιστορίας. Είναι στην άλλη.
Σε εκείνη που πραγματικά νοιάζεται, έχει καθαρή σκέψη και βούληση. Παίρνει πρωτοβουλίες. Έχει ικανότητες. Βλέπει πέρα από τη μύτη του και την πάρτη του. Είναι απ´ αυτούς που οδηγούν την χώρα και την κοινωνία στην πρόοδο και τον γνήσιο αλτρουισμό.
Είναι η δυναμική μειοψηφία, που στο τέλος δίνει πρακτικές λύσεις και καθορίζει το σήμερα και το αύριο της χώρας, κόντρα στους δήθεν και τους υποκριτές, που παραμένουν βαθιά αδιάφοροι και υποκριτές, παρά την πληθωριστική χρήση εννοιών και αξιών, που κάνουν, σε ταβέρνες, καφενεία , «μαζώξεις» και καναπέδες.
Μπράβο παλληκάρι μου! Ρίξε μια γκαζιά και για εμάς, ένα ήσυχο βράδυ στην άδεια λεωφόρο, όταν η ψυχούλα σου ψάχνει δύο ανάσες ελευθερίας και λύτρωσης. Πρόσεχε τον εαυτό σου «άγνωστε» καβαλάρη.
Του ειδικού συνεργάτη «Τζοκόντα»
