Τα διαχρονικά προβλήματα της πρωτεύουσας της Ελλάδας είναι γνωστά εδώ και δεκαετίες.
Την ίδια τη πόλη μας, στην οποία κατοικούμε, περπατάμε, διασκεδάζουμε, εργαζόμαστε, εμείς οι ίδιοι δε τη σεβόμαστε. Αλλά και πως να τη σεβαστούμε όταν η άρχουσα αρχή την έχει παραμελημένη και αφρόντιστη. Είναι σα να επιβιώνει απο τύχη, αν επιβιώνει.
Η δημαρχεία ανανεώνεται αλλά τα προβλήματα εμμένουν. Ο κακός δαίμων της εξουσίας;
Τα καλλωπιστικά έργα βιτρίνας δεν αρκούν. Πεζοδρόμια βρώμικα, σπασμένα, κάθε βήμα και κίνδυνος, κάδοι ξεχειλισμένοι, λούκια φραγμένα.
Κάποτε το ιστορικό κέντρο των Αθηνών επέπνεε μια αρχοντιά κι ας ήξερες ότι η αίγλη αυτή σταματούσε στην Ομόνοια, στην Αθηνάς, στην Αιόλου, στην Σωκράτους, στην Ευριπίδου, στην Πατησίων.
Στις μέρες μας και το ιστορικό κέντρο δε γλύτωσε απο τη παρακμή.
Πλατεία Κοντζιά
Μια από τις ιστορικότερες πλατείες της πόλης μας. Εκεί βρίσκεται και το δημαρχειακό μέγαρο. Στη μέση της πλατείας υπάρχει μεγάλο συντριβάνι. Σε μία από τις τελευταίες επισκέψεις μου, διαπίστωσα με τρόμο, την φρικτή εικόνα του. Παρατημένο για καιρό, ανενεργό, με λιμνάζοντα ύδατα πενταβρώμικα. Το γλυπτό έχει γίνει κατοικία περιστεριών και στον υγρό τάφο του κείτονται πτώματα πτηνών σε αποσύνθεση. Κι αυτή την εικόνα αντικρύζουν καθημερινά οι κάτοικοι και οι περαστικοί αυτής της πόλης. Αλλά αυτή την εικόνα αντικρύζετε κι εσείς οι εργαζόμενοι στο δημαρχείο.
Ντροπή!
Έστω κι αργά να αναλάβετε την ευθύνη σας!
