Στέλιος Μάινας: «Το θέατρο για μένα είναι δια βίου μάθηση...»

“Αντιγόνη” του Ζαν Ανούιγ. Ένα κορυφαίο έργο της σύγχρονης δραματουργίας, γραμμένο το 1942 στη διάρκεια της ιδιόρρυθμης ναζιστικής κατοχής στη Γαλλία, το οποίο συνιστά μια μεταφορά για το άτομο και τον αγώνα του απέναντι σε ένα παντοδύναμο, γηρασμένο, αυταρχικό κράτος. Η νεότητα και το γήρας, η ομορφιά και η ασχήμια, η δύναμη και η αδυναμία, το δίκαιο και το άδικο αντιπαραβάλλονται για να ξεσκεπάσουν μια κοινωνία φοβισμένη, βουτηγμένη στον ατομικισμό και τη διαφθορά, μια κοινωνία σε σημείο μηδέν. Στην Ελλάδα το έργο του Ανούιγ πρωτοπαρουσίασε, τη σεζόν 1946/1947, ο Κάρολος Κουν, με το «Θέατρο «Τέχνης», στο τότε θέατρο «Αλίκης» -νυν «Μουσούρη»- όπου στεγαζόταν. Με Αντιγόνη την Έλλη Λαμπέτη και Κρέοντα τον Λυκούργο Καλλέργη, σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη και με μουσική Μάνου Χατζιδάκι.

Ο Στέλιος Μάινας ή αλλιώς ο ηνίοχος της πολιτείας της Θήβας, Κρέων, υποδύεται τον “ταπεινό εργάτη της εξουσίας” και “διοικεί ανθρώπους” στυγνά, τυφλά… Ο σπουδαίος ηθοποιός, μιλά αποκλειστικά στο marketnews.gr., λίγο μετά την πρόβα του για την “Αντιγόνη” που θα ανέβει στο Θέατρο “REX”/ Σκηνή Κοτοπούλη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Μέσα σε κλίμα ιδιαίτερα εξομολογητικό, ο Στέλιος Μάινας περιγράφει τον ήρωα που υποδύεται, αναλύει τις διαφορές της “Αντιγόνης” του Ανούιγ με αυτήν του Σοφοκλή και τοποθετείται επί της φιλοσοφικής και πνευματικής σπουδαιότητας της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας. Απόλυτα ειλικρινής, καταδικάζει την κίνηση του «Brexit», ενώ παράλληλα εκφράζει και τη θλίψη του για την παρακμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αδυνατώντας να κρύψει τη μεγάλη αγάπη του για το θέατρο, ο ηθοποιός εκδηλώνει την ευγνωμοσύνη του για τη δια βίου μάθηση που το θέατρο του προσφέρει καθημερινά…