Η τοποθέτηση της Αφροδίτης Λατινοπούλου έρχεται να αναδείξει μια πραγματικότητα που προκαλεί αγανάκτηση: η εργαλειοποίηση του πόνου και της προσωπικής τραγωδίας για πολιτικά παιχνίδια.
Το γεγονός ότι κάποιοι φρόντισαν να τοποθετήσουν την παλαιστινιακή σημαία στα χέρια του Παναγιώτη Ρούτσι, την ώρα που εκείνος βρίσκεται σε απεργία πείνας, αποτελεί μια πράξη που ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής και κοινωνικής ευπρέπειας.
Αντί να σεβαστούν τη μνήμη των θυμάτων και το δράμα των οικογενειών τους, επιλέγουν να το μετατρέψουν σε θέαμα με διεθνείς συμβολισμούς, αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη από την ουσία της υπόθεσης.
Σε τέτοιες στιγμές, η σοβαρότητα και η αξιοπρέπεια θα έπρεπε να είναι αυτονόητες, όχι όμως και για όσους επιδιώκουν να μετατρέψουν μια δίκη σε πολιτικό πανό.
