Ο Ανδρέας Μικρούτσικος κατηγορεί για «υποκρισία», την ώρα που ο ίδιος εδώ και χρόνια έχει μετατρέψει την καταγγελία σε μόνιμο ρόλο και την αγανάκτηση σε τηλεοπτικό προϊόν.
Με εύκολες ατάκες και ηθικό στόμφο εκ του ασφαλούς, επιχειρεί να παραδώσει μαθήματα πολιτικής ευαισθησίας χωρίς να προτείνει τίποτα ουσιαστικό, ανακυκλώνοντας μια οργή που βολεύει το τηλεοπτικό πλατό αλλά δεν αγγίζει την πραγματικότητα.
Όταν η κριτική περιορίζεται σε συμβολισμούς και εντυπώσεις, καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με προσωπική προβολή παρά με σοβαρή πολιτική τοποθέτηση.
