Η τοποθέτηση του Ανδρέα Μικρούτσικου για τον Νίκο Παππά δεν προσθέτει πολιτικό επιχείρημα, αλλά υπογραμμίζει την πλήρη σύγχυση ρόλων και αξιοπιστίας.
Όταν η πολιτική κριτική μετατρέπεται σε τηλεοπτικό σχολιασμό χωρίς θεσμικό βάθος, το μήνυμα χάνει κάθε σοβαρότητα.
Ταυτόχρονα, η υπεράσπιση ή η κανονικοποίηση συμπεριφορών στο όνομα των «ανταρτών» αποκαλύπτει μια κουλτούρα ανοχής που βαραίνει και τον ίδιο τον Παππά, ο οποίος παραμένει σύμβολο μιας περιόδου όπου οι προσωπικές σχέσεις και οι εντάσεις υποκατέστησαν τη θεσμική ευθύνη.
Το αποτέλεσμα είναι διπλό: φθορά για όσους μιλούν χωρίς μέτρο και πολιτική σκιά για όσους εκπροσωπούνται χωρίς πειστικές απαντήσεις.
