Ο νόμος προβλέπει – και ορθώς – ότι όταν ένα ζώο βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, οι αρμόδιες αρχές μπορούν να προχωρήσουν σε αφαίρεση χωρίς εισαγγελική εντολή.
Η διάταξη αυτή αποτέλεσε σημαντική τομή στην προσπάθεια αντιμετώπισης της κακοποίησης ζώων. Ωστόσο, πέρα από την αρχική πράξη προστασίας, αναδύεται ένα θεσμικό κενό που αφήνει δεκάδες ζώα σε καθεστώς παρατεταμένης αβεβαιότητας.
Η προσωρινή αφαίρεση δεν συνοδεύεται από σαφές και δεσμευτικό χρονικό πλαίσιο ολοκλήρωσης της διαδικασίας. Έτσι, ζώα που απομακρύνθηκαν από ακατάλληλες ή κακοποιητικές συνθήκες καταλήγουν να παραμένουν για μήνες – σε ορισμένες περιπτώσεις και για χρόνια – σε κλουβιά, δημοτικά καταφύγια ή διαδοχικές φιλοξενίες. Η εκκρεμότητα μετατρέπεται σε μια νέα μορφή ταλαιπωρίας.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο διαδικαστικό. Σε αρκετές περιπτώσεις, κατά τη διάρκεια της «προσωρινής» φύλαξης, δεν πραγματοποιούνται βασικές κτηνιατρικές πράξεις, με το επιχείρημα ότι δεν έχει εκδοθεί απόφαση οριστικής αφαίρεσης. Αυτό σημαίνει ότι ζώα παραμένουν χωρίς στείρωση, εμβολιασμό, αποπαρασίτωση ή ηλεκτρονική σήμανση, παρότι έχουν ήδη απομακρυνθεί λόγω παραβίασης κανόνων ευζωίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο: το κράτος αφαιρεί το ζώο για να το προστατεύσει, αλλά καθυστερεί πράξεις που συνιστούν ουσιαστική προστασία.
Νομικοί και φιλοζωικοί φορείς επισημαίνουν ότι απαιτείται σαφής προθεσμία για την οριστική κρίση κάθε υπόθεσης, καθώς και ρητή πρόβλεψη ότι η προσωρινή αφαίρεση συνεπάγεται πλήρη εφαρμογή των κανόνων ευζωίας. Η προστασία δεν μπορεί να εξαρτάται από τη γραφειοκρατική ταχύτητα.
Όταν ένα ζώο αφαιρείται επειδή κακοποιείται, η πολιτεία αναλαμβάνει ευθύνη. Αν η «προσωρινή» προστασία μετατρέπεται σε παρατεταμένη ομηρία, τότε το ζήτημα δεν περιορίζεται στους παραβάτες. Αγγίζει την ίδια τη λειτουργία του πλαισίου που καλείται να εγγυηθεί το συμφέρον του ζώου.
Η νομοθετική πρόθεση υπήρξε σαφής: άμεση παρέμβαση για να σωθεί μια ζωή. Το επόμενο βήμα είναι εξίσου κρίσιμο: να διασφαλιστεί ότι η σωτηρία δεν θα μένει στη μέση.
