Η στάση της Ζωής Κωνσταντοπούλου επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά ότι επενδύει συνειδητά στη σύγκρουση, την πόλωση και τον θεσμικό εκτροχιασμό, μετατρέποντας τον δημόσιο λόγο σε πεδίο προσωπικών εμμονών.
Αντί για πολιτικά επιχειρήματα και σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες, επικρατεί μια αυταρχική αντίληψη «ηθικής υπεροχής», όπου όποιος διαφωνεί στοχοποιείται και όποιος δεν συμμορφώνεται βαφτίζεται εχθρός.
Αυτή η πρακτική δεν συνιστά αγωνιστικότητα, αλλά επικίνδυνη απαξίωση της δημοκρατικής διαδικασίας, που θυμίζει σκοτεινές νοοτροπίες ελέγχου και επιβολής. Το αποτέλεσμα είναι πολιτικός θόρυβος χωρίς ουσία και μια διαρκής υποβάθμιση του δημόσιου διαλόγου, με αποκλειστική ευθύνη της ίδιας.
