Κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει φιλοδοξίες. Από τον πιο χαμηλό κρίκο της ιεραρχίας μέχρι την κορυφή, η πρόοδος μέσα από εργασία, γνώση και εμπειρία είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά και επιθυμητή.
Διότι τις εκλογές δεν τις κερδίζουν ούτε τα προγράμματα, ούτε οι ιδεολογικοί προσανατολισμοί, ούτε οι κομματικοί μηχανισμοί, ούτε οι ομάδες των δευτερότριτων στελεχακίων, τις κερδίζουν οι αρχηγοί, οι ηγέτες
Δεν είναι για πλάκα τα θέματα ενδοοικογενειακής βίας, αλλά εγώ το ομολογώ, όταν άκουσα και για τον δεύτερο αστυνομικό στην υπηρεσία της Βουλής που συνελήφθη, έναν καγχασμό δεν τον απέφυγα. Τι διάολο,
Ως γνωστόν, αυτές τις γιορτινές μέρες όλοι ψάχνουν για μαγαζί στο οποίο θα κάνουν ρεβεγιόν. Χριστουγεννιάτικο, Πρωτοχρονιάτικο και πάει λέγοντας. Μη με ρωτήσετε γιατί, δεν έχω την απάντηση. Πάντως, ψάχνουν. Αγωνιωδώς. Από
Κοιτάζω τον προϋπολογισμό, παρακολουθώ και την αντιπαράθεση γι’ αυτόν. Και αναρωτιέμαι. Τι είμαστε τελικά; Χώρα ζηλευτή μέσα στην Ευρώπη, που οι εταίροι κοιτάζουν τα οικονομικά επιτεύγματά της και ζηλεύουν ή χώρα παρίας,
Απορώ πώς αυτό το Σαββατοκύριακο δεν γέμισαν τα επείγοντα των νοσοκομείων με τύπους, που δάγκωσαν την γλώσσα τους και δηλητηριάστηκαν. Μιλάμε για φαρμάκι. Όσο έβλεπαν τις εικόνες από το μετρό τόσο λύσσαγαν.
Όπως έχουν γίνει τα πράγματα στον τόπο, ο κάθε πικραμένος διασπά το παλιό του κόμμα ή φτιάχνει ένα καινούριο κι ύστερα κορδώνεται στα έδρανα ως αρχηγός 9 ή 10 βουλευτών.
Μην ασχολείστε με τον Αντώνη Σαμαρά. Σας λέω, μετά λόγου γνώσεως, ότι οι ίδιοι, οι δικοί του άνθρωποι, έχουν μείνει κατάπληκτοι από την εξέλιξη των πραγμάτων.
Και ξάφνου, όλοι μας το γυρίσαμε ανάποδα. Εκεί που βλέπαμε Τραμπ στην τηλεόραση και μουντζώναμε, μας ήρθε αστραπιαία επιφοίτηση και ατενίσαμε με μάτι αγαπησιάρικο τον ξανθοκόκκινο που βρίζει.
Ότι η κυβέρνηση έχει πολιτικό πρόβλημα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και μια διάχυτη μουρμούρα που καμπανίζει γύρω μας τόσο δυνατά, ώστε είναι αδύνατο να μην την αντιληφθούμε. Όμως