Χθες το βράδυ, έγινα ωτακούστρια σε σχόλιο για το τραγικό συμβάν των αυτοκτονιών των κοριτσιών που είδε το φως της δημοσιότητας: “οι άνθρωποι πέφτουν από τα μπαλκόνια σαν να είναι κάποιου είδους
Βλέποντας και ακούγοντας τις «προτάσεις» του Ιράν για μόνιμη ειρήνη με τους Αμερικανούς «αιώνιους εχθρούς»… (αν κάτι τέτοιο είναι δυνατό…) συμπεραίνουμε ότι τα κύρια ζητήματα της (υποτιθέμενης) «διαπραγμάτευσης» είναι δύο: 1) «Άνοιγμα»
Είναι προφανές ότι οι αποφάσεις των μαθητών για τις καταλήψεις λαμβάνονται, όχι με πλειοψηφία (η οποία και πάλι δεν νομιμοποιεί αυθαιρεσίες σε δημόσιους χώρους)