Η πολιτική συζήτηση που αναπτύχθηκε τους τελευταίους μήνες γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού δημιούργησε την εντύπωση ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν νέο πολιτικό πόλο.
Στις ευρωεκλογές, η αποχή των πολιτών ανήλθε σε ένα τεράστιο ποσοστό, περίπου 60%. Το στοιχείο αυτό ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Εσωτερικών και προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Ωστόσο, το «60%» δεν αντανακλά την πραγματικότητα.
Η ημέρα των εκλογών πλησιάζει και τα αισθήματα είναι ανάμικτα. Από την μια μεριά μας κατακλύζουν αισθήματα αβεβαιότητας και ανασφάλειας που τροφοδοτούνται την συγκεκριμένη στιγμή από τους δύο πολέμους που εξελίσσονται κοντά
Ο κ. Κασσελάκης και η εκπρόσωπός του, κ. Κεχαγιά, το “πληρωμένο πιστόλι” (για να χρησιμοποιήσω το λεξιλόγιο ΣΥΡΙΖΑ στην ανακοίνωση που εξέδωσαν για εμένα) του καταδικασμένου 13-0 Νίκου Παππά, απειλούν με μηνύσεις
Λέω να ακουμπήσω αυτό εδώ, γιατί μετά την ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του αυτοδημιούργητου εφοπλιστή – Barista – κομματάρχη, πρέπει να επανέλθουμε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις, να συνέλθουμε και να αντιληφθούμε πως καμία ψήφος δεν περισσεύει
Το ερώτημα γιατί κάποιοι ψηφίζουν στις εκλογές και κάποιοι άλλοι όχι, είναι ένα πολυσύνθετο θέμα. Πολλοί είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν την απόφαση ψήφου ή αποχής.
Ας μιλήσουμε για την Ευρώπη και τις Ευρωεκλογές, με έναν άλλο τρόπο. Χωρίς συνθήματα βαρετά και τετριμμένα, χωρίς λόγια παχιά και ξύλινα, σαν τα ποδάρια των παλιών, σκαλιστών τραπεζιών, χωρίς την αμετακίνητη,
Η επίσκεψη του Αλβανού πρωθυπουργού Ράμα στην Αθήνα, και οι πομπώδεις δηλώσεις του, δείχνουν κάποιον που δεν φαίνεται να φοβάται ή να υπολογίζει τις συνέπειες που μπορει να έχουν τα λόγια του
Το 2005 σε μια επίσκεψή μου στην Αίγυπτο, άνθρωποι που συναντούσα, μόλις μάθαιναν πως είμαι Έλληνας εξέφραζαν τον θαυμασμό τους για την κατάκτηση του κυπέλλου Ευρώπης στο ποδόσφαιρο από την Εθνική μας