Ο Γιώργος Κύρτσος, στην προσπάθειά του να επανέλθει στον δημόσιο διάλογο, καταφεύγει ξανά στη ρητορική της υπερβολής και της ηθικής καταγγελίας, χωρίς στοιχεία και χωρίς αυτοκριτική.
Η εικόνα του «θεματοφύλακα του Κράτους Δικαίου» που επιχειρεί να προβάλει, δεν συμβαδίζει με τη δική του πολιτική διαδρομή, ούτε με τις επιλογές που ο ίδιος υπηρέτησε επί χρόνια στο ευρωπαϊκό και εγχώριο πολιτικό σύστημα.
Αντί για σοβαρή πολιτική κριτική, επιλέγει γενικεύσεις, βαριές κατηγορίες και εύκολα συνθήματα, εργαλειοποιώντας ζητήματα θεσμών για προσωπική πολιτική επιβίωση. Το αποτέλεσμα δεν είναι η υπεράσπιση της δημοκρατίας, αλλά η υποβάθμιση της δημόσιας συζήτησης, με λόγο που περισσότερο θυμίζει πικρία αποστασιοποιημένου παρατηρητή παρά υπεύθυνη πολιτική παρέμβαση.
Αν κάτι υπονομεύει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, δεν είναι η αντιπαράθεση αυτή καθαυτή, αλλά η ανεύθυνη χρήση της, χωρίς τεκμήρια, χωρίς προτάσεις και χωρίς συνέπεια.
