«Οι κακοί χειρισμοί και των τριών κυβερνητικών (τέως) εταίρων οδήγησαν τη χώρα σε μια κυβέρνηση με μικρότερο πολιτικό κεφάλαιο και πολύ μικρότερη κοινοβουλευτική βάση.
Επανέφεραν το μήνυμα της πολιτικής αβεβαιότητας στο εξωτερικό και απομάκρυναν και πάλι τους όποιους επενδυτές είχαν αρχίσει να σκέπτονται ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αποτελέσει επενδυτικό προορισμό.
Και όλα αυτά έγιναν χωρίς καν, στον χρόνο που πέρασε, να προχωρήσει κάποια σοβαρή διαρθρωτική μεταρρύθμιση. Την ώρα που οι φόροι για να πληρωθεί το τεράστιο (για το σημερινό μέγεθος της οικονομίας) κράτος, συνεχίζουν να στραγγαλίζουν ό,τι έχει απομείνει από τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.
Την ώρα που ο κομματισμός του 4-2-1 (το 1 αποχωρώντας χθες ισχυρίστηκε ότι ήταν και «μεταρρυθμιστική δύναμη»!) και η συνεχιζόμενη κυριαρχία των κάθε είδους ολιγαρχικών συμφερόντων, μας υπενθυμίζουν ότι, παρά την κρίση, το ελληνικό σύστημα εξουσίας δεν έχει αλλάξει. Παρά τα 1,3 εκ. ανέργους και την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που βιώνει ο ελληνικός λαός.
Τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα; Για όσο χρόνο μπορεί –και όπως μπορεί- αυτή η κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει επιτέλους αποφασιστικά στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.
Με απόλυτη προτεραιότητα στην σωτηρία του παραγωγικού τομέα της οικονομίας, που είναι ο μόνος που μπορεί να μας βγάλει από το σημερινό αδιέξοδο. Να περιορίσει τον έμφυτο κομματισμό της, να σέβεται περισσότερο τους θεσμούς, να αγνοήσει τις εξαρτήσεις της από τα ολιγαρχικά συμφέροντα και να κάνει επιτέλους τη δουλειά της. Δεν είναι ότι τώρα δεν έχει δικαιολογίες (αυτές ήταν πάντα προφάσεις εν αμαρτίαις). Είναι προπαντός που ο χρόνος της, αν συνεχίσει τα όσα έκανε ως τώρα, θα τελειώσει σε λίγους μόλις μήνες.»
