Η ιστορία επαναλαμβάνεται με ακρίβεια. Το πολιτικό σκηνικό μοιάζει πίο ίδιο από ποτέ. Πρωτοσέλιδα εφημερίδων με τους βαρύγδουπους τίτλους «Μαστίγωμα», «Ύβρεις», «Go Back Mr. Tsipras» κ.α. προσδίδουν την στασιμότητα του πολιτικού πολιτισμού της χώρας.
Μία μάχη εικόνας, έξυπνης ατάκας, θεατρινισμού και χιούμορ συντελεί στο να δημιουργηθεί ένα πολύ καλά θέαμα. Επιτρέπει την πόλωση και την συμμετοχή του μέσου ψηφοφόρου στην αρένα. Εξιτάρεται όταν ο αρχηγός της παράταξης που επικροτεί φωνάζει και νευριάζει. Τον νιώθει και γίνεται και αυτός μέρος αυτής της συναισθηματικής φόρτισης.
Με επιχειρήματα, στοιχεία, και ώριμες συζητήσεις για το εθνικό καλό και την αναπτυξιακή πορεία της χώρας δεν μπορείς να αγγίξεις τις μέσες χορδές ενός ψηφοφόρου. Ο ήρεμος διάλογος και η συζήτηση επί της ουσίας δεν προσφέρεται για στρατολόγηση φιλάθλων. Δυστυχώς χωρίς σλόγκαν και έξυπνες ατάκες με προσωπική απόχρωση στις συζητήσεις στο κοινοβούλιο δουλειά δεν γίνεται.
Είναι στη ραχοκοκαλιά της πολιτικής παιδείας αυτού του τόπου και στα πίο βαθιά πιστεύω πώς η πολιτική είναι η τέχνη του διαψηφισμού όχι η τέχνη της συναίνεσης και της ευθύνης. Το Show είναι αναπόσπαστο κομμάτι το οποίο ζητάει ο πολίτης. Θέλει να τοποθετείται σε μία ομάδα και να πολεμά. Show must go on, λοιπόν…
