Η έννοια της «συμπερίληψης» προβάλλεται σήμερα ως θεμέλιο της κοινωνικής προόδου και του εκδημοκρατισμού.

Η ρητορική αυτή στηρίζεται στην ανάγκη προστασίας μειονοτήτων, στην αποδοχή της διαφορετικότητας και στην εξάλειψη διακρίσεων. Ωστόσο, όσο κι αν εμφανίζεται ως οικουμενική αρχή, στην πράξη παραμένει αποσπασματική και βαθύτατα επιλεκτική. Η κοινωνική εμπειρία, αλλά και οι νομικές επιπτώσεις της εφαρμογής της, αναδεικνύουν μια δυσάρεστη πραγματικότητα: συμπεριλαμβάνονται μόνο όσοι χωρούν στο «ιδεολογικό αφήγημα» της εποχής, ενώ άλλες ομάδες που υφίστανται εξίσου ή και περισσότερο έντονο κοινωνικό ρατσισμό παραμένουν στο περιθώριο.

Η ιδεολογία της συμπερίληψης παρουσιάζεται ως αναγκαίο βήμα για μια πιο δίκαιη κοινωνία, όμως στην πράξη λειτουργεί ως εργαλείο ελέγχου και κατηγοριοποίησης. Προβάλλεται η εικόνα μιας κοινωνίας που αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα, αλλά αυτό ισχύει μόνο για συγκεκριμένες ομάδες: γυναίκες (όχι όμως μητέρες), ρομα , LGBTQ+ άτομα.

Η προβολή αυτή είναι μονόπλευρη. Αποσιωπά άλλες μορφές κοινωνικού αποκλεισμού, όπως τον καθημερινό χλευασμό και τη συστηματική περιθωριοποίηση που υφίστανται πχ οι κοντοί άνδρες. Αυτή η κοινωνική κατηγορία, αν και πολυπληθής, παραμένει αόρατη στο δημόσιο διάλογο, ενώ στην πραγματικότητα βιώνει έναν πιο διαρκή και ανελέητο ρατσισμό από πολλές ομάδες που εμφανίζονται ως «προστατευόμενες».

Ο Διπλός Αποκλεισμός και η Νομική Παραβίαση των Σωματικών Κριτηρίων:

Η αντίφαση είναι φανερή: ενώ η ρητορική της συμπερίληψης μιλά για καθολική αποδοχή, εφαρμόζεται επιλεκτικά. Η κοινωνία καταδικάζει τη διάκριση σε βάρος ορισμένων, αλλά ταυτόχρονα αποδέχεται ή ακόμη και ενθαρρύνει τη γελοιοποίηση και τον αποκλεισμό άλλων.

Η Καταστρατήγηση του Συντάγματος

Το Σύνταγμα της Ελλάδος (άρθρο 4) κατοχυρώνει την ισότητα όλων των πολιτών ενώπιον του νόμου. Η αρχή της ισότητας δεν επιτρέπει αποσπασματική εφαρμογή ούτε ιεράρχηση αξίας των πολιτών με βάση το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή τα σωματικά χαρακτηριστικά. Εξίσου, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ επιβάλλουν καθολική προστασία από τις διακρίσεις.

Παρά ταύτα, το θεσμικό ενδιαφέρον περιορίζεται σε εκείνες τις ομάδες που έχουν ήδη πολιτική και επικοινωνιακή «ορατότητα». Η επιλεκτικότητα αυτή υπονομεύει την ίδια την έννοια της ισότητας και ακυρώνει την αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η οποία δεν μπορεί να κατατμηθεί σε «προστατευόμενη» και «μη προστατευόμενη».

Ο Επαγγελματικός Ρατσισμός μέσω του Ύψους

Οι κοντοί άνδρες είναι το πρώτο θύμα αυτής της στρέβλωσης. Έχουν αποκλειστεί εντελώς από τις στρατιωτικές, αστυνομικές και πυροσβεστικές υπηρεσίες, λόγω του ύψους τους, κάτω από το 1,70μ. περίπου. Στη θέση τους, κατά κανόνα, προσλαμβάνονται γυναίκες. Το κρίσιμο όμως είναι ότι ένας πολύ κοντός άντρας, μόλις 1,5 μέτρο, είναι μυϊκά πολύ πιο δυνατός και ψυχολογικά, ειδικά για στρατιωτικές υπηρεσίες, από τις αντίστοιχες γυναίκες. Oσοι ξέρουν στρατιωτική ιστορία καταλαβαίνουν. Όλη η βόρειος Ελλάδα και η μικρά Ασία απελευθερώθηκαν απ τους μικροσκοπικούς πλειοψηφικα Έλληνες Προ παππούδες μας. Αυτοί έδιωξαν και τους Ιταλούς πίσω στη θάλασσα το 40.

Η διατήρηση αδικαιολόγητων ορίων ύψους στα σώματα ασφαλείας, όταν δεν συνδέεται με την επαγγελματική επάρκεια ή τη σωματική ικανότητα, ενώ επιτρέπεται η είσοδος γυναικών με σαφώς χαμηλότερα φυσικά κριτήρια, αντιβαίνει στην αρχή της ίσης μεταχείρισης. Πρόκειται για παράνομη διάκριση με βάση σωματικά χαρακτηριστικά. Ταυτόχρονα από τους αποσυνδέει από ρόλους κοινωνικού στάτους, εξουσιας και ευημερίας που είναι και το χειρότερο όχι μόνο γιατί είναι απολύτως άξιοι γι’ αυτούς αλλά επειδή συνδέονται και βοηθούν την προσωπική τους ζωή.

Η Στρεβλή Ποσόστωση και η Κοινωνική Υποκρισία

Η κυρίαρχη ρητορική γύρω από τη συμπερίληψη περιορίζεται κυρίως στις γυναίκες, ρομα  και στην LGBTQ+ κοινότητα. Ενώ αναμφίβολα οι ομάδες αυτές υπέστησαν διακρίσεις, η εμμονική μονομέρεια οδηγεί σε στρέβλωση.

Ο Αόρατος Κοινωνικός Ρατσισμός

Οι κοντοί άνδρες είναι αντικείμενο διαρκούς χλεύης, ειρωνείας και περιθωριοποίησης. Αυτός ο κοινωνικός ρατσισμός είναι πιο σκληρός και αδυσώπητος από αυτόν που βιώνουν πολλές «προστατευόμενες» μειονότητες.

Ακόμη πιο ενδεικτική είναι η προσωπική-κοινωνική διάσταση του αποκλεισμού:

Ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών και της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα στην κάλυψη της προσωπικής τους ζωής, βρίσκοντας εύκολα ερωτικούς συντρόφους, οι κοντοί άντρες είναι αυτοί που δεν βρίσκουν συντρόφους και υφίστανται συστηματική χλεύη και στερεοτυπική απαξίωση.

Αντιθέτως, οι γυναίκες και τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας απολαμβάνουν θεσμική και κοινωνική στήριξη, ακόμη και σε ζητήματα προσωπικής ζωής, τα οποία αντιμετωπίζονται με υπερβολική ανεκτικότητα. Πρόκειται για διακριτική μεταχείριση βάσει κοινωνικού φύλου και ύψους, χωρίς καμία νομική ή ηθική τεκμηρίωση.

Η Θυσία της Αξιοκρατίας για την «Βιτρίνα Ανεκτικότητας»

Η σύγχρονη συμπερίληψη έχει μεταστραφεί σε εργαλείο κοινωνικής μηχανικής και πολιτικής εργαλειοποίησης. Αντί να υπηρετεί την καθολική αποδοχή, περιορίζεται σε μια «βιτρίνα ανεκτικότητας», η οποία εξυπηρετεί συγκεκριμένα ιδεολογικά και επικοινωνιακά σχήματα. Σύμφωνα με πρόσφατη συνέντευξη παλαιού διπλωμάτη τοποθετήθηκαν γυναίκες στο διπλωματικό σώμα μέσω αυτής της δήθεν συμπερίληψης, με την εξωφρενική απάντηση στις εξετάσεις ότι η Ελλάδα συνορεύει με τη Ρουμανία και όχι την Τουρκία. Όταν η Πολιτεία προορίζει άτομα με τέτοια ανεπάρκεια να μας εκπροσωπήσει, τότε το κράτος θυσιάζει την εθνική ικανότητα στο όνομα της υποτιθέμενης «πολιτικής ορθότητας». Αυτό αντιστρατεύεται την αρχή της αξιοκρατίας (άρθρο 5 παρ. 1 Συντ.) και υπονομεύει τη δημοκρατική αντιπροσώπευση. Στα δημοτικά συμβούλια, σε επιτροπές και σε διοικητικά όργανα, παρατηρείται συστηματική προώθηση συγκεκριμένων κοινωνικών προφίλ, συχνά γυναικών ή μελών φιλοζωικών ΜΚΟ – που εκπροσωπούν μειοψηφικά ρεύματα χωρίς πραγματική κοινωνική αντιπροσωπευτικότητα. Γιατί δεν συμμετέχουν αντ αυτών σύλλογοι κυνηγών η κτηνοτρόφοι; Αυτοί δεν αγαπούν τα ζώα;

Το Κεντρικό Ερώτημα της Αδυναμίας:

Εάν ο στόχος ήταν πράγματι η κοινωνική ισότητα, τότε γιατί η κυβέρνηση δεν φροντίζει να συμπεριλάβει στη Βουλή ή στα ΔΣ φτωχούς, ανέργους ή υπερχρεωμένους πολίτες; Γιατί να μη συμμετέχουν γεροί μειονεκτικών περιοχών της Ελλάδας; Που είναι οι μητέρες της επαρχίας και των μικρών χωριών που μεγαλώνουν παιδιά σε αντίξοες συνθήκες; Αυτοί που πραγματικά έχουν ανάγκη θεσμικής ενίσχυσης μένουν αόρατοι. Δεν είναι αυτοί αδύναμοι; Αντίθετα, η “συμπερίληψη” λειτουργεί ως εργαλείο κοινωνικού καλλωπισμού, προβάλλοντας μόνο όσους ταιριάζουν στο ιδεολογικό αφήγημα.

Συμπέρασμα: Η Αποκατάσταση της Αξιοπρέπειας

Οι κοντοί άνδρες αποτελούν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα κοινωνικής ομάδας που παραμένει εκτεθειμένη στον ρατσισμό, χωρίς καμία θεσμική ή κοινωνική υπεράσπιση. Κανένα «κίνημα συμπερίληψης» δεν υψώνει τη φωνή του για την ισότιμη αποδοχή τους, κανένας νόμος δεν προβλέπει ειδική προστασία από τον καθημερινό εξευτελισμό τους.

Η κατάσταση αυτή αποκαλύπτει την υποκρισία ενός συστήματος που επιλέγει ποιοι θα είναι οι «ευνοημένοι καταπιεσμένοι» και ποιοι θα παραμείνουν αντικείμενο χλευασμού, λες και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι αγαθό περιορισμένης διανομής.

Εάν η έννοια της συμπερίληψης επιθυμεί να έχει πραγματική αξία και να στηρίζεται σε στέρεο νομικό και ηθικό υπόβαθρο, οφείλει να είναι καθολική. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε ομάδες που τυγχάνουν πολιτικής «μόδας» ή κοινωνικής πίεσης. Οι κοντοί άνδρες, οι οποίοι βιώνουν εντονότερο κοινωνικό ρατσισμό από πολλές κατηγορίες που σήμερα θεωρούνται «προστατευόμενες», πρέπει να συμπεριληφθούν στο αφήγημα.

Διαφορετικά, μιλάμε για μια ψευδεπίγραφη, κατ’ επίφασιν συμπερίληψη, που αντί να προάγει την ισότητα, συντηρεί νέες μορφές αδικίας.

Η ισότητα δεν επιδέχεται αλά καρτ εφαρμογές. Ή ισχύει για όλους, ή δεν ισχύει καθόλου.

Facebook Comments