Επιμένω ότι όλο αυτό τον καιρό ζούμε πρωτοφανή πράγματα στον δημόσιο βίο μας, των οποίων την αξία δεν συνειδητοποιούμε. Θα αντιληφθούμε πολύ αργότερα τον πλούτο του θεάματος που μας προσφέρει αυτή η κυβέρνηση, όταν θα ξαναβρεθούμε στην ρουτινιάρικη πολιτική κανονικότητα που μετατρέπει τα κοινοβούλια σε ναούς της ανίας.
Διότι πότε θα ξαναδούμε πρωθυπουργούς και πολιτικούς αρχηγούς να διαλέγονται από του βήματος του Κοινοβουλίου μέσω ποιημάτων και μαντινάδων, λες και πρόκειται για πανηγυριώτικο τραπέζι σε ορεινό χωριό της Κρήτης; Πότε θα ξαναδούμε το τέλος μιας θυελλώδους πολιτικής σχέσης σε ζωντανή μετάδοση απ’ το κανάλι της Βουλής, πότε θα ξαναβρεθούμε μπροστά σ’ ένα πολιτικό διαζύγιο που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, με όλα τα σκέρτσα και τα δράματα που σέρνει στην ουρά του;
Πότε θα ξαναδούμε το τέλος μιας μεγάλης πολιτικής φιλίας σε απ’ ευθείας σύνδεση, μπροστά στα γουρλωμένα μάτια των υπολοίπων 298 εμβρόντητων βουλευτών; Πότε θα ξαναδούμε τους ίδιους τους πρωταγωνιστές να αποκαλύπτουν παλιότερα κρυφά μηνυματάκια στα κινητά τους ή να αναπολούν στα φωναχτά θριαμβευτικά γλέντια στα γραφεία τους μετά από κοινοβουλευτικές μάχες;
Πότε θα ξαναδούμε κορυφαία πολιτικά πρόσωπα, να πετούν στιγμιαία στον αέρα και μετά να ξαναμαζεύουν ακαριαία τόσες πολλές συγκαλυμμένες προειδοποιήσεις και καμουφλαρισμένους εκβιασμούς; Πότε θα ξαναδούμε ένα γεράκι των εθνικών θεμάτων έτοιμο να κλάψει πάνω στο βήμα και ένα καλό λαϊκό παιδί γεμάτο αριστερές ευαισθησίες να τον αντιμετωπίζει με το ατσάλινο βλέμμα του killer;
Επιμένω: Ζούμε ιστορικές στιγμές, μόνο που η αναγούλα που νιώθουμε μπροστά σ’ αυτά που συμβαίνουν, δεν μας επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε την αξία τους. Όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός του συρφετού που μας κυβερνά, τότε και μόνο τότε θα αντιληφθούμε ότι μπορεί να τα έκαναν όλα μαντάρα στην χώρα, αλλά τουλάχιστον ήταν άρχοντες στην διασκέδαση που μας προσέφεραν. Για τον άρτο δεν έκαναν πολλά, αλλά στο θέαμα ήταν πραγματικά αξεπέραστοι.
