Είδατε τι έπαθε ο ΣΥΡΙΖΑ τις τελευταίες μέρες με την ιστορία της δήθεν νεκρής Μαρίας στον Έβρο.
Η ειδησεογραφία και οι διαρκείς αποκαλύψεις για την τουρκική σκηνοθεσία της υπόθεσης, τον έφεραν αντιμέτωπο με την πραγματικότητα. Και μόλις στρεσαρίστηκε, αντί να επιδείξει αντανακλαστικά προσαρμοστικότητας και μετριοπάθειας, σαν κάτι να έκανε «κραχ» μέσα του και επέστρεψε αστραπιαία στον εξοργισμένο και αυτοκαταστροφικό ΣΥΡΙΖΑ-2015.
Για καιρό είχαν ησυχάσει για το μεταναστευτικό. Είχαν καταλάβει ότι οι βαθύτερες απόψεις τους είναι βαριά μειοψηφικές στην ελληνική κοινωνία, οπότε είχαν καταχωνιάσει το θέμα προτιμώντας σχεδόν να το αγνοούν.
Κι έπειτα ήρθε η ιστορία της Μαρίας και της νησίδας και του σκορπιού. Μπήκαν κατ’ ευθείαν μπροστά στην ανθελληνική προπαγάνδα για το επεισόδιο, διότι αυτό το τουρκικό κατασκεύασμα κούμπωνε άψογα με το βαθύτερο ιδεολογικό τους προφίλ.
Κι όταν αυτό κατέρρευσε από τις απανωτές αποκαλύψεις, βρέθηκαν μπροστά στο πραγματικό δίλημμα. «Λέμε ότι κάναμε λάθος ή ξαναγινόμαστε οι τυφλοί και οργισμένοι του 2015;»
Διάλεξαν το δεύτερο, διότι απλούστατα δεν έχουν αλλάξει εσωτερικά. Κι άρχισαν τα εξωφρενικά που λένε σήμερα, ίδια κι απαράλλαχτα με τα παλιότερα τους,ότι το λιμενικό πνίγει, ότι λειτουργούν παρακρατικές ομάδες στα σύνορα, ότι ο φράκτης είναι αίσχος. Κι έπειτα απορούν γιατί ο κόσμος δεν τους δίνει μια ακόμα ευκαιρία, ενώ έχουν μάθει απ’ τα λάθη τους κι έχουν αλλάξει.
