Τελικά υπήρχε και χειρότερο. Μετά τα χαμένα βαγόνια, τη συνωμοσιολογία, τους πραγματογνώμονες χωρίς τα τυπικά προσόντα, τα μονταρισμένα ηχητικά με το οξυγόνο, μετά τα όπλα για την Ουκρανία ή το ΝΑΤΟ, τα οποία αποδεικνύονται όλα «μούφες» και στημένο αφήγημα με στόχο την κυνική πολιτική τυμβωρυχία, έρχονται και χειρότερα.
Καταργείται το θεμέλιο του σύγχρονου νομικού πολιτισμού, το τεκμήριο της αθωότητας. Καλούνται πολίτες πριν καν δικαστούν να… αποδείξουν αυτοί, ότι δεν είναι ένοχοι! Και καλούνται βιαίως και με ένα προτεταμένο δάχτυλο να κουνιέται μπροστά τους, εκ μέρους εκείνων οι οποίοι κάνουν λαϊκά δικαστήρια μεταξύ τους και βγάζουν «αποφάσεις» ερήμην της Δικαιοσύνης.
Και το ακόμα χειρότερο, μεταξύ συναυλιών και fake news εκδίδεται το προκλητικό «διάταγμα» ότι για την τραγωδία των Τεμπών μπορούν να μιλούν μόνο όσοι -αξιωματικά- είναι με το «παράνομο φορτίο» και τα «χημικά καύσιμα»!
Τι κι αν όλοι οι επίσημοι φορείς (Χημείο του Κράτους, Εγκληματολογικά Εργαστήρια της ΕΛΑΣ. Πανεπιστήμια της Γάνδης και της Πίζα, επαρκείς και πιστοποιημένοι επιστήμονες εγνωσμένου κύρους και όχι διαιτητές του βόλεϊ ή φωτογράφοι), δεν βρίσκουν ούτε ξυλόλια ούτε παράνομα φορτία. Τι κι αν δεν υπάρχει ούτε ΕΝΑ πόρισμα, το οποίο να λέει με σαφήνεια, ποια ΟΥΣΙΑ, σε ποια ΠΟΣΟΤΗΤΑ και σε ποιο ΣΗΜΕΙΟ της εμπορικής αμαξοστοιχίας που ΔΕΝ ΚΑΗΚΕ καθόλου, βρέθηκε. «Δεν δικαιούσαι διά να ομιλείς», αν δεν είσαι κατά της καύσης ελαίων σιλικόνης που ανεφλέγησαν λόγω της καταστροφής των μετασχηματιστών, οι οποίοι παράγουν πολύ μεγάλες τάσεις.
Πρόκειται για άλλη μια προσπάθεια βίαιης επιβολής απόψεων, παρέμβασης στο έργο της Δικαιοσύνης και επαναφοράς στη μονοθεματική ατζέντα της τραγωδίας των Τεμπών. Μόνο που ο Απρίλιος και ο Μάιος δεν είναι ο Φεβρουάριος και ο Μάρτιος, όταν η ευαίσθητη κοινωνία αφέθηκε να πιστέψει την τυμβωρυχία και το αφήγημα της πολιτικής κερδοσκοπίας. Κι αυτό φαίνεται ήδη στις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν και θα φανεί και σε αυτές που έρχονται: Το θηριώδες 87% που πίστεψε τη θεωρία της συγκάλυψης μικραίνει και γίνει μικρότερο από το ποσοστό όσων πιστεύουν ότι έγινε εργαλειοποίηση της τραγωδίας.
