Το συλλαλητήριο της 28ης Φεβρουαρίου ήταν συγκλονιστικό. Ήταν ορόσημο της τελευταίας δεκαετίας όπου μαζεύτηκαν για πρώτη φορά πολίτες από όλα τα κόμματα, τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις ηλικίες. Αν αθροίσουμε το πλήθος σε όλη την Ελλάδα, ίσως ξεπερνάει τις ψήφους των τριών πρώτων κομμάτων.
Να σημειώσω ότι δεν αντιλήφθηκα κάποια αντιεξουσιαστική ή αντικυβερνητική έντονη διάθεση τόσο, όσο την ανάγκη αλλαγής πολιτικής εν συνόλω. Απουσία αντιπολίτευσης (δεν είναι τυχαίο ότι οι ψήφοι διαμαρτυρίας κατευθύνονται σε ανερμάτιστα κόμματα δεξιά και αριστερά και όχι στα συστηματικά κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ), η πίεση κατευθύνεται στην υπάρχουσα κυβέρνηση και συγκεκριμένα στον ΠΘ για να αλλάξει ρότα ή να δώσει προσοχή και ένταση σε συγκεκριμένα θέματα της καθημερινότητας και πολιτικής. Δικαιοσύνη, ασφάλεια, τάξη, ισότητα και ποιότητα καθημερινότητας, άλλα έχουν γίνει με μεταρρυθμίσεις και άλλα είναι σε εκκρεμότητα.
Να σας πω και συγκεκριμένα πως κωδικοποιώ τις απαιτήσεις των πολιτών με το θάρρος της γνώμης που έχω:
1. Ανεξάρτητη δικαιοσύνη με συνταγματική αναθεώρηση
2. Ανάληψη ευθυνών και παραπομπή σε δίκη πολιτικών και κατάργηση διάταξης περί ευθύνης υπουργών
3. Χρηματοδότηση του κράτους σε νευραλγικούς οργανισμούς όπως ο ΟΣΕ και σπάσιμο των καρτέλ
4. Δομικός ανασχηματισμός με αποχώρηση προβεβλημένων υπουργών, μη εκλεγμένων υφυπουργών και στελεχών που έχουν επάγγελμα τις θέσεις και όχι την πολιτική. Βήμα σε βουλευτές που εκπροσωπούν τοπικές κοινωνίες, άνοιγμα του κόμματος στην κοινωνία και πολιτικούς που δεν φοβούνται το πολιτικό κόστος.
Με λίγα λόγια, θα πρέπει να σπάσουν αυγά για να υπάρχει αποτέλεσμα και πολιτική επιτυχία και ικανοποίηση των πολιτών.
Να σπάσουν αυγά με το κατεστημένο, τα συστήματα εξουσίας, τα κόμματα και την πελατειακή νοοτροπία ή την επιχειρηματική ασυδοσία.
Τα τελευταία χρόνια έχουν σπάσει αυγά στην παιδεία, την γραφειοκρατία και την κομματική νοοτροπία, αλλά οι πολίτες θέλουν κι άλλα ή θέλουν περισσότερο τα άλλα.
Ένας είναι ο δρόμος, δεν υπάρχουν εναλλακτικές και σταυροδρόμια.
