Η Ελλάδα μπορεί να παράγει περισσότερες δημοσκοπήσεις από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, όμως αυτό δεν αποτελεί στρέβλωση.
Αντιθέτως, συνιστά ένδειξη έντονης πολιτικής κινητικότητας και υψηλού ενδιαφέροντος για την κοινή γνώμη. Κάθε μήνα, κανάλια, εφημερίδες και ενημερωτικές ιστοσελίδες δημοσιεύουν νέες μετρήσεις, δημιουργώντας ένα πυκνό πεδίο δεδομένων. Αυτό δεν αποδυναμώνει τη διαδικασία· την ενισχύει.
Κατά καιρούς, κόμματα που βρίσκονται πίσω στις μετρήσεις επιλέγουν τη στρατηγική της αμφισβήτησης. Το έχουμε δει στο παρελθόν, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2016 κατήγγελλε τις εταιρείες ερευνών, για να διαπιστώσει τελικά το 2023 ότι οι εκτιμήσεις αποδείχθηκαν –αν μη τι άλλο– συγκρατημένες. Οι δημοσκόποι μιλούσαν για διαφορά 7-8 μονάδων, ενώ η κάλπη έδωσε τελικά χάσμα 20 μονάδων υπέρ της Νέας Δημοκρατίας.
Οι θεωρίες περί «σταθερών τηλεφώνων», «παραπλανητικών απαντήσεων» ή «ελληνικής πατέντας αναγωγής» δεν αντέχουν σε σοβαρή ανάλυση. Οι ελληνικές εταιρείες χρησιμοποιούν σταθμίσεις, μικτές μεθόδους δειγματοληψίας και διεθνή πρότυπα. Το γεγονός ότι βρίσκονται διαρκώς στο μικροσκόπιο τις καθιστά πιο έμπειρες και αυστηρές.
Σήμερα, ακούγονται ψίθυροι και από στελέχη του ΠΑΣΟΚ περί «φτιαχτών» μετρήσεων. Αν αυτή η γραμμή υιοθετηθεί επίσημα, θα πρόκειται για πολιτικό αδιέξοδο. Διότι η πραγματικότητα των δεδομένων δεν ανατρέπεται με καταγγελίες. Οι δημοσκοπήσεις δεν κυβερνούν· καταγράφουν. Και όσο οι μετρήσεις συγκλίνουν, τόσο η εικόνα γίνεται σαφέστερη για τους πραγματικούς συσχετισμούς.
