Η «επιστροφή» στον χώρο του «ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής» για μια σειρά πολιτικών που είχαν εγκαταλείψει το κόμμα στο παρελθόν, κυρίως για να «μεταναστεύσουν» στον «ΣΥΡΙΖΑ», δεν είναι απλά μια απλή κομματική αλλαγή — είναι μια πολιτική εικόνα αμφίβολης αξιοπιστίας.
Κάποιοι μιλούν για «διεύρυνση» και «ανασύνθεση», όμως για τον πολίτη που βλέπει το ίδιο πρόσωπο να αλλάζει σημαίες σαν να αλλάζει πουκάμισα, αυτό μοιάζει περισσότερο με πολιτική γυρολογία παρά με ουσιαστική πολιτική δέσμευση.
Την τελευταία δεκαετία, το ελληνικό πολιτικό σκηνικό έχει γίνει πεδίο ευκαιριακών μετακινήσεων: στελέχη εγκαταλείπουν το ΠΑΣΟΚ για τον ΣΥΡΙΖΑ όταν αυτό βρισκόταν στην άνοδο, για να ξαναγυρίσουν τώρα που οι ισορροπίες αλλάζουν. Αυτού του είδους οι «επιστροφές» δεν φανερώνουν ιδεολογική συνέπεια ή πολιτικό όραμα, αλλά μάλλον μια συμπεριφορά που θυμίζει πολιτικό opportunism — δηλαδή μια προσπάθεια να βρεθούν σε θέση εξουσίας, ανεξαρτήτως ιδεολογικού πλαισίου.
Για τον μέσο ψηφοφόρο που αναζητεί σταθερότητα, αξίες και συνέπεια, η εικόνα των «κύκλων που κλείνουν» είναι απογοητευτική. Όταν οι ίδιες φιγούρες εναλλάσσονται μεταξύ κομμάτων, πώς μπορεί ο κόσμος να εμπιστευτεί ότι οι αποφάσεις τους βασίζονται σε αρχές και όχι σε προσωπικά ή κομματικά οφέλη; Αυτό δεν είναι «πολιτική διεύρυνση»· είναι αυτό που ο κόσμος έχει αρχίσει να χαρακτηρίζει ως «πολιτική γύρα» — μετακινήσεις με στόχο την επανεμφάνιση στο προσκήνιο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ήττα ιδεών και αξιών.
Οι πολιτικοί αυτοί έχουν να απαντήσουν όχι μόνο στις κομματικές τους επιλογές, αλλά κυρίως στην κοινωνία που παρακολουθεί με αυξανόμενη καχυποψία τις μετακινήσεις τους. Για πολλούς πολίτες, ο χαρακτηρισμός «πολιτικοί γυρολόγοι» δεν είναι υπερβολικός — είναι μια πικρή περιγραφή της πραγματικότητας όταν οι πολιτικές επιλογές αλλάζουν με το πώς φυσάει ο άνεμος.
Σε μια εποχή που η πολιτική απαιτεί δεσμεύσεις, συνέπεια και υπευθυνότητα, η επανεμφάνιση των ίδιων ονομάτων με διαφορετικά κομματικά διακριτικά μόνο αποσταθεροποίηση και έλλειψη εμπιστοσύνης προσθέτει στον δημόσιο διάλογο. Και στο τέλος της ημέρας, αυτό που χάνεται δεν είναι η δύναμη ενός κόμματος, αλλά η εμπιστοσύνη του κόσμου στην ίδια την πολιτική.
