Ηρωολατρεία χωρίς ερωτήσεις – το μόνιμο πολιτικό μας αυτογκόλ
Η κατασκευή «ηρώων» χωρίς ερωτήσεις είναι ίσως η πιο επικίνδυνη πολιτική συνήθεια της ελληνικής κοινωνίας.
Κυριακή, 25 Ιανουαρίου
«Άλλο η κάθαρση και άλλο η κατεδάφιση»
«Ήρθε η ώρα να φύγουν όλοι αυτοί οι ξεφτιλισμένοι και να κυβερνήσει μία από μας». Η φράση δεν ειπώθηκε σε πάνελ ή σε προεκλογική συγκέντρωση. Ειπώθηκε πίσω από τον πάγκο ενός περιπτέρου,
«Οι κοινωνίες δεν διαλύονται από την έλλειψη πάθους. Διαλύονται από την έλλειψη μέτρου»
Το 2025 φεύγει αφήνοντας πίσω του μια κοινωνία κουρασμένη, αλλά όχι πιο σοφή. Μάθαμε να μιλάμε όλοι ταυτόχρονα και να ακούμε ελάχιστα. Να απαντάμε πριν καν καταλάβουμε τι ειπώθηκε. Να διαλέγουμε πλευρά
Θέλει Δύναμη
Είναι αιώνιος ο κύκλος
Ο Χότζας και ο ΣΥΡΙΖΑ
Ξέρω πολύ καλά τι συμβαίνει αυτές τις μέρες βαθιά μέσα στο μυαλό των ανθρώπων στο Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου
Μόνο μη μου λες πια πως δεν πειράζει
Σου είπαν δεν πειράζει. Έπεφτες, χτυπούσες, μάτωναν τα γόνατα και ξανασηκωνόσουν με τα μάτια γεμάτα δάκρυα. Δεν πειράζει, σου έλεγαν, κι ας κούτσαινες
Ο φόβος της λάσπης
Είναι αλήθεια πως ο Αλέξης Τσίπρας και οι στενοί του συνεργάτες δεν χρειάστηκε καν να μπουν στην ποταπή διαδικασία "να ζητήσουν". Τους ήρθαν στο πιάτο
«Διχασμός δια πάσαν νόσον…»
Δυστυχώς, για άλλη μια φορά η Κυβέρνηση επενδύει στον διχασμό της κοινωνίας και των πολιτών
“Το Τέλος της Ιστορίας και η …αρχή των συλλαλητηρίων”
Η Ιστορία εξελίσσεται διαχρονικά όχι μόνον μέσα από την αλληλεπίδραση της επιθυμίας με τη λογική
Το άλγος της γνωστικής μας ασυμφωνίας
Ο κοινωνικός ψυχολόγος L. Festinger όταν έμαθε για τα γεγονότα αυτά, αποφάσισε να παρακολουθήσει τη συμπεριφορά των μελών τα οποία είχαν γίνει ένα είδος πιστών
Η δολοφονία χαρακτήρα στην Ελλάδα της κρίσης
Ως δολοφονία χαρακτήρα ορίζουμε τις συστηματικές επιθέσεις προς ένα άτομο με σκοπό την ουσιαστική κοινωνική αχρήστευση του μέσω των αισθημάτων απαξίωσης
Γιατί ο Τσίπρας μας θέλει ζητιάνους…
Μετά το κοινωνικό μέρισμα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε και το βαρύγδουπο "επίδομα νεανικής αλληλεγγύης"
Όταν κλείνει ο κύκλος
Όταν ήμουν πιτσιρίκι την δεκαετία του ‘60, προ αμνημονεύτων χρόνων δηλαδή, τα Χριστούγεννα όλων των ανθρώπων ήταν φτωχικά
