Δεν θέλω να στεναχωρήσω τον πρωθυπουργό ούτε τους υπουργούς του, αλλά μέχρι τις εκλογές έτσι θα τους συμπεριφέρονται οι μειοψηφίες που οι ίδιοι νομιμοποίησαν την περίοδο του αντιμνημονιακού αγώνα τους. Θα τους πάνε καροτσάκι, κατά το κοινώς λεγόμενο. Όπως την περίοδο του 2010-2014 το κάθε πιτσιρίκι ένιωθε ήρωας όταν σήκωνε την παλάμη στην παρέλαση και μούντζωνε τους επισήμους, έτσι και σήμερα ο κάθε νεοαγαναχτισμένος νιώθει την υποχρέωση να τραγουδήσει το «Μακεδονία ξακουστή» και να ρίξει μια γιούχα στον υπουργό που θα επισκεφθεί την πόλη του.
Η κυβέρνηση κάνει μέγα λάθος όταν φωνάζει πως στοχοποιείται από την αντιπολίτευση. Καμία σχέση. Πολιτική κριτική τους κάνουν και μάλιστα ιδιαιτέρως κόσμια αν αναλογιστούμε τι είχαν κάνει εκείνοι την περίοδο της δικής τους αντιπολίτευσης. Απλώς, οι ακροδεξιές ομάδες που παρέα με τον έξαλλο Σύριζα αυτονομήθηκαν, νομιμοποιήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν την περίοδο του αντιμνημονίου, μετά από μια περίοδο πολιτικής αμηχανίας ξαναβγήκαν στην επιφάνεια με αφορμή το Μακεδονικό.
Ο πολύς κόσμος δεν συμμετέχει στις αντισυγκεντρώσεις, στα γιουχαΐσματα και στα συνθήματα περί προδοτών. Όμμως δεν είναι και διόλου διατεθειμένος να βάλει πλάτη και να προστατεύσει τους κυβερνητικούς από το κυνήγι που της κάνουν οι χθεσινοί κολλητοί της στις πλατείες των αγανακτισμένων. Κάθεται στην άκρη και αδιαφορεί, μην σας πω ότι στιγμιαίως το απολαμβάνει κιόλας. Διότι η αίσθηση δικαιοσύνης πηγάζει κυρίως από το θυμικό και λιγότερο από το λογικό.
Καλώς ή κακώς, ως τις εκλογές η πολιτική ζωή της χώρας θα πορευτεί έτσι. Δίπλα στην πόλωση για τα οικονομικά θέματα, δίπλα στην υγιή αντιπαράθεση για τα εθνικά ζητήματα, θα υπάρχουν κι αυτές οι παραφωνίες. Οι οποίες πολύ δύσκολα θα διαχωρίζονται από την εκδήλωση δυσφορίας ή αντίθεσης που θα δείχνει ένας κανονικός πολίτης σε κάποιον κυβερνητικό υπουργό ή βουλευτή.
Προσωπική μου αίσθηση είναι ότι τέτοια ακραία φαινόμενα δεν θα πάρουν έκταση και θα μείνουν περιορισμένα σε μικρούς πυρήνες, που εν πολλοίς έχουν ύποπτες διασυνδέσεις. Όμως η κυβέρνηση δεν πρόκειται να αποφύγει το υψηλότατο πολιτικό κόστος από την πολλαπλασιαστική επίδραση τέτοιων ενεργειών. Αυτό είναι και δική της ευθύνη. Όταν χαρακτηρίζει συλλήβδην ακροδεξιό κάθε απλό πολίτη που διαφωνεί με τις Πρέσπες, τότε δεν θα ‘πρεπε να περιμένει την υποστήριξη αυτού του πολίτη κάθε φορά που δέχεται επίθεση από τους πραγματικούς ακροδεξιούς. Μόνη της θα τα βγάλει πέρα ή μάλλον, δεν θα τα βγάλει πέρα.
