Άρθρο στη «WSJ» υπογραμμίζεται η ανάγκη εντατικοποίησης των μέτρων ώστε να δημιουργηθεί μια αξιόπιστη τραπεζική ένωση εντός ευρωζώνης, ώστε, μεταξύ άλλων, να εφαρμοστούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των κρατών-μελών.
Όπως επισημαίνεται, πρόβλημα δεν συνιστούν τα γερμανικά πλεονάσματα, αλλά το γεγονός ότι η πρόοδος στις μεταρρυθμίσεις είναι ανομοιογενής, καθώς χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα έχουν προβεί σε σημαντικές αλλαγές, ενώ άλλες, όπως η Ιταλία, απέτυχαν στις προσπάθειες για ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας ή της παραγωγικότητας από την έναρξη της κρίσης.
Ειδικότερα, όσον αφορά την Ελλάδα, υποστηρίζεται ότι η νομισματική ένωση έχει εξέλθει από την ύφεση και προβάλλεται ως επιχείρημα το ότι η Ισπανία και η Πορτογαλία σημειώνουν ανάπτυξη, ενώ η ελληνική κυβέρνηση αναμένει επιστροφή στην ανάπτυξη το 2014.
Επίσης, σημειώνεται ότι εντός ευρωζώνης, η μείωση του εργατικού κόστους είναι ένας από τους κυριότερους τρόπους για να ανακτήσει μια οικονομία την ανταγωνιστικότητά της. Ωστόσο, όπως τονίζεται, θα ήταν ανησυχητικό εάν οι μισθοί έπεφταν ενώ αυξάνονταν οι τιμές -φαινόμενο που ισχύει σήμερα στην Ελλάδα-, καθώς αυτό θα καταδείκνυε έλλειψη ελαστικότητας στις αγορές και
αυξανόμενη βαρύτητα του χρέους του ιδιωτικού τομέα.
