Εδώ και μια εβδομάδα αιφνιδιαστικής Ουκρανικής εισβολής στην Ρωσία παρακολουθώ τους πάσης φύσεως Έλληνες πουτινόφιλους για το τι έχουν να πουν για την πρώτη εισβολή στην Ρωσία μετά το 1941.
“Κάνει την στρατηγική του Τζένγκις Χάν, τους αφήνει να προελάσουν για να τους πετσοκόψει στο εσωτερικό”. “Τώρα αυτήν την ώρα που μιλάμε στις στέπες ετοιμάζεται η μεγάλη Ρωσική πανστρατιά που θα σαρώσει τα πάντα στον διάβα της”. “Σε λίγο θα εκδηλωθεί η μεγάλη οργή του Πούτιν”. “Ο Πούτιν είναι ο κυρίαρχος της σκακιέρας”.
Μήτε κυρίαρχος της σκακιέρας είναι, μήτε Τζένγκις Χάν, μήτε τίποτε. Δέκα πέντε ημέρες πέρασαν και οι Ουκρανοί κιόλας έχουν φτιάξει προγεφυρώματα έξω από το Κούρσκ. Γέφυρες ανατινάζονται. Μεγάλοι σταθμοί φυσικού αερίου έχουν καταληφθεί. Τα Ρωσικά στρατιωτικά κομβόι δεν φτάνουν στον προρισμό τους. Τα F-16 καταρρίπτουν τα Sukhoi. Και ο Πούτιν; Είναι βαθύς στες σκέψεις, διαδίδεται….
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για έναν φανατικό από την διάψευση των ινδαλμάτων του.
