“Μη φεύγετε κυρία Κωνσταντοπούλου, σας παρακαλώ!
Καθίστε να συνεχίσουμε τη συζήτηση!
Θα σας ρωτάω ότι θέλετε!
Μη φύγεις Ζωή, θα φαρμακωθώ!”
Και κάπως έτσι ,όπως έγινε σήμερα, θα έρθει η στιγμή που πολλοί θα αναρωτηθούν
“Γιατί με δάγκωσε το φίδι που με τόση στοργή τάιζα; Εμένα, που όποτε είχα απέναντι μου ένα σοβαρό πολιτικό, που μιλούσε θεσμικά, που μιλούσε με επιχειρήματα, που έλεγε αλήθεια χωρίς να λαϊκίζει, του έκανα επίθεση και τον έστηνα στον τοίχο κι αναμασούσα κι εγώ τα ξυλόλια, τα τουλόλια, τα περί φασισμού και λοιπές μπουρδοκοτσάνες εύπεπτες, εμένα που έχασα κάθε ίχνος αξιοπρέπειας κι απεμπόλησα κάθε αρχή της δημοσιογραφίας, έτσι μου λέει ευχαριστώ η κυρία Ζωή; “
Σαφώς, δε μιλάω για την συγκεκριμένη δημοσιογράφο που μου είναι συμπαθέστατη, αλλά γενικά.
Προσωπικά, είναι η πρώτη και μάλλον τελευταία φορά, που είπα μπράβο στην κ. Κωνσταντοπούλου. Με μια κίνηση έδειξε Τι Ήταν πάντα, αλλά και πόσο χειρότερη την Έκαναν!
