Ο Α. Κανάκης επιλέγει για ακόμη μία φορά επιλεκτική ευαισθησία, επιχειρώντας να τοποθετηθεί ηθικά πάνω από όλους, την ώρα που η στάση του στο παρελθόν δεν δείχνει την ίδια συνέπεια.
Αν πράγματι τον απασχολεί η ανθρώπινη τραγωδία, θα όφειλε να έχει επιδείξει την ίδια ένταση και για το Μάτι, όπου χάθηκαν δεκάδες ζωές με δραματικό τρόπο.
Η δημόσια τοποθέτηση σε τέτοια ζητήματα απαιτεί μέτρο, ισορροπία και σεβασμό προς όλα τα θύματα, όχι συγκρίσεις και αποσπασματικές παρεμβάσεις που δημιουργούν εντυπώσεις.
Διαφορετικά, η κριτική του μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακή τοποθέτηση παρά με ειλικρινή αγωνία για τη δικαιοσύνη και τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν.
