Οι μεγάλες προσδοκίες για την ελληνική συμμετοχή στη Eurovision διαψεύστηκαν ξανά, επιβεβαιώνοντας το ετήσιο αφήγημα υπερβολής και απογοήτευσης.
Η ελληνική αποστολή παρουσιάστηκε ξανά ως «φαβορί», τα στοιχήματα προβλήθηκαν ως δήθεν προάγγελος επιτυχίας και η δημόσια τηλεόραση καλλιέργησε ένα κλίμα υπεραισιοδοξίας που τελικά αποδείχθηκε εκτός πραγματικότητας.
Το φετινό αφήγημα γύρω από το «Ferto» ακολούθησε ακριβώς την ίδια συνταγή: διθυραμβικές αναφορές, συνεχείς τηλεοπτικές συνδέσεις, αναλύσεις επί αναλύσεων και μια σχεδόν βεβαιότητα πως η Ελλάδα «χτυπάει κορυφή». Όμως, όταν έφτασε η ώρα της κρίσης, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική.
Το βασικό ερώτημα που επανέρχεται πλέον έντονα είναι γιατί η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση επιμένει να δημιουργεί κάθε χρόνο υπερβολικές προσδοκίες γύρω από έναν διαγωνισμό όπου η Ελλάδα σπάνια πλησιάζει πραγματικά την κορυφή. Αντί για πιο ψύχραιμη παρουσίαση, η Eurovision μετατρέπεται σχεδόν σε «εθνική αποστολή», με αποτέλεσμα το κοινό να οδηγείται διαρκώς σε απογοήτευση.
Τα τελευταία χρόνια, το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται: λίγο πριν τον διαγωνισμό ακούγονται σενάρια για «δυναμικό comeback», «φαβορί της Ευρώπης» και «συμμετοχή που συζητιέται παντού». Στην πράξη, όμως, οι περισσότερες ελληνικές συμμετοχές περνούν χωρίς ιδιαίτερο αντίκτυπο, ενώ η τελική κατάταξη απέχει σημαντικά από τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί.
Πολλοί τηλεθεατές θεωρούν πως η υπερβολή αυτή εξυπηρετεί κυρίως τηλεοπτικούς λόγους. Η Eurovision παραμένει ένα από τα πιο εμπορικά τηλεοπτικά προϊόντα της χρονιάς και η δημιουργία κλίματος «εθνικής επιτυχίας» αυξάνει το ενδιαφέρον, τα social media trends και την τηλεθέαση. Όμως, η συνεχής ανακύκλωση του ίδιου αφηγήματος αρχίζει να κουράζει σημαντικό μέρος του κοινού.
Παράλληλα, δεν λείπει και η κριτική για το συνολικό μοντέλο επιλογής συμμετοχών, καθώς αρκετοί υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα προσπαθεί διαρκώς να αντιγράψει ξένες συνταγές αντί να παρουσιάσει κάτι πραγματικά αυθεντικό και ξεκάθαρα ελληνικό. Το αποτέλεσμα είναι συμμετοχές που συχνά χάνονται μέσα στον «θόρυβο» του διαγωνισμού χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα.
Σε κάθε περίπτωση, η φετινή εξέλιξη επαναφέρει τη συζήτηση για το αν η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίζει τη Eurovision πιο ρεαλιστικά και λιγότερο επικοινωνιακά. Γιατί όταν κάθε χρόνο παρουσιάζεται μια συμμετοχή ως σχεδόν βέβαιη νικήτρια και στο τέλος η πρωτιά δεν έρχεται ποτέ, η απογοήτευση μοιάζει πλέον αναπόφευκτη.
