Η πολιτική πιάτσα κάνει ένα τεράστιο λάθος με τη Μαρία Καρυστιανού.
Νομίζουν ότι την αποδυναμώνουν όταν τη βαφτίζουν «ρωσόφιλη», «άνθρωπο του Κρεμλίνου» ή «αντισυστημικό εργαλείο»ω. Στην πραγματικότητα, της χτίζουν προφίλ. Στην Ελλάδα του θυμού, της ακρίβειας και της απόγνωσης, αυτά λειτουργούν σαν πολιτικά παράσημα και όχι σαν κατηγορίες.
Υπάρχει ένα κομμάτι της κοινωνίας που δεν ψάχνει τεχνοκράτες, ούτε «κανονικούς πολιτικούς». Ψάχνει κάποιον να τα βάλει με όλους. Κάποιον που να θυμώνει, να συγκρούεται και να προκαλεί το σύστημα. Γι’ αυτό και όσοι ειρωνεύονται ότι «δεν ξέρει να μιλήσει πολιτικά», μάλλον δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει έξω από τη φούσκα της Αθήνας. Για πολύ κόσμο, αυτό ακριβώς είναι το ατού της.
Το ίδιο έργο το έχουμε ξαναδεί. Από τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τον Κυριάκο Βελόπουλο και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, η αντισυστημική ψήφος δεν λειτουργεί με όρους πολιτικής ανάλυσης. Λειτουργεί με όρους οργής και κοινωνικής εκδίκησης. Δεν ψηφίζουν πρόγραμμα. Ψηφίζουν τιμωρία.
Και κάπου εκεί αρχίζει ο πραγματικός πονοκέφαλος για το πολιτικό σύστημα. Γιατί όσο περισσότερα κομμάτια αποκτά αυτό το «αντισυστημικό ρεύμα», τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ελεγχθεί. Και όσο η αντιπολίτευση ψαρεύει στην ίδια δεξαμενή αγανάκτησης, τόσο περισσότερο ενισχύεται τελικά η πολιτική πόλωση που διαμορφώνεται μπροστά στις επόμενες κάλπες.
