Τα ευτραφή περιστέρια της πλατείας Αριστοτέλους και η Μπαρτσελόνα, όχι του Camp Nou αλλά του Θησείου, φιλοδοξούν να συμβολίσουν τα δύο νέα κόμματα, τα οποία, όπως διακηρύσσουν, έρχονται να φέρουν τα πάνω-κάτω στην πολιτική ζωή της χώρας. Και σχεδόν σίγουρα να «διώξουν τον Μητσοτάκη».
Το κόμμα της Μ. Καρυστιανού είναι ήδη γεγονός, και όχι υπόθεση, και σε τέσσερις μέρες θα είναι γεγονός και το κόμμα του Α. Τσίπρα. Τα πρόδρομα δημοσκοπικά ευρήματα, τα οποία ανανεώνονται εδώ και αρκετές ημέρες, γίνονται αδιαλείπτως, αλλά δεν δημοσιεύονται για προφανείς λόγους. Δεν μπορείς να μετρήσεις κόμματα που θα γίνουν. Μπορείς να μετρήσεις μόνο κόμματα που υπάρχουν. Ωστόσο υπάρχει εικόνα, η οποία θα δει το φως της δημοσιότητας με τις δημοσκοπήσεις του Ιουνίου.
Οι «μυστικές μετρήσεις» είναι σε γνώση σχεδόν όλων των κομματικών επιτελείων κι όταν δημοσιοποιηθούν, προφανώς επικαιροποιημένες, θα δείξουν παράδοξα, τα οποία, έστω και αναδρομικά, θα εξηγούν φαινομενικά ακατανόητες πράξεις και παραλείψεις του προηγούμενου διαστήματος. Η μεγαλύτερη παραδοξότητα είναι ότι η παρουσία των νέων κομμάτων επιφέρει ανακατατάξεις κυρίως περιχαρακωμένες στον χώρο της αντιπολίτευσης και ελάχιστα αφορούν το συνολικό πολιτικό τοπίο.
Δείχνουν μια σημαντική κινητικότητα μεταξύ των νέων και των παλιών κομμάτων της αντιπολίτευσης και μια ασήμαντη επιρροή στην εκλογική απήχηση της κυβέρνησης. Κι όμως, όλα τα κόμματα, παλιά και νέα, έχουν στόχο την αλλαγή της κυβέρνησης. Αυτή η παραδοξότητα αποτελεί και μια πρώτη καθοριστική ήττα της όλης αντιπολίτευσης. Μπορεί να αλλάξει η σειρά των κομμάτων από τη δεύτερη ως την τέταρτη θέση, αλλά κανένα κόμμα δεν μειώνει τη διαφορά του από τη Ν.Δ. σε λιγότερο από 10-12 μονάδες, ώστε να καταστεί -έστω θεωρητικά- «αντίπαλός» της για την πρώτη θέση.
Υπό το φως αυτών των εξελίξεων και εφόσον αυτές αποτυπωθούν και στις κάλπες του 2027, πολλά από όσα γίνονται και λέγονται από τον Φεβρουάριο και μετά θα προσομοιάζουν περισσότερο στη φαιδρότητα και ελάχιστα στη σοβαρότητα.
Η νίκη του ΠΑΣΟΚ «με μία ψήφο» διεκδικεί θέση στο πάνθεον των ανεκδότων, τα οποία θα αντέξουν στον χρόνο. Το λένε συνέχεια, σε σημείο που να νομίζει κανείς ότι το έχουν πιστέψει. Ο δε Ν. Ανδρουλάκης θα καταλάβει ότι το να υποδυθεί το 2026 τον Α. Τσίπρα του 2023 ήταν η χειρότερη επιλογή που θα μπορούσε να κάνει. Και κακώς πίστεψε ότι ένα κόμμα με την ιστορία και τη θεσμικότητα του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να ηγηθεί του αντισυστημισμού.
Υπήρχαν και υπάρχουν αρκετοί άλλοι που είναι καλύτεροι για αυτόν τον ρόλο. Με πρώτο και καλύτερο τον Α. Τσίπρα, ο οποίος μέσω ενός εντελώς αποτυχημένου rebranding κατέληξε να γίνει χειρότερος από ό,τι ήταν και αποδοκιμάστηκε με πάταγο. Καλά τα πήγαν σε αυτόν τον ρόλο και ο Κ. Βελόπουλος και η Ζ. Κωνσταντοπούλου, όσο η ελληνική κοινωνία ζούσε μέσα στις αναθυμιάσεις του ανύπαρκτου ξυλολίου και των απίθανων συνωμοσιολογικών ευρημάτων. Ενώ καλύτερα όλων, για ένα διάστημα, τα πήγε η Μ. Καρυστιανού, η «μάνα των Τεμπών», η οποία, υπό την αυστηρή προστασία ξενόφερτων και ημεδαπών τρολ, κατασπάρασσε με σχετική ευκολία όποιον τολμούσε να επισημάνει ότι, πατώντας πάνω στην αδικοχαμένη κόρη της, είχε στο μυαλό της να γίνει αρχηγός κόμματος.
Με απόγειο όταν όλη η «συμμαχία των Τεμπών» (Καρυστιανού, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας, Ελληνική Λύση, Νέα Αριστερά, Μέρα25 κ.λπ. κομματίδια) πίστεψε ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες που βγήκαν στους δρόμους και πήραν μέρος στα μεγάλα συλλαλητήρια, βγήκαν όχι από ανθρωπιά και συμπαράσταση για τα αδικοχαμένα παιδιά, αλλά για να ρίξουν τους «δολοφόνους» και την «εγκληματική συμμορία του μπαζώματος». Πίστεψαν δηλαδή ότι ξαφνικά δημιουργήθηκε μια τεράστια πολιτική δεξαμενή που «είχε για όλους».
Κι εκεί που όλοι πανευτυχείς πάνω στο δράμα νόμιζαν ότι ψαρεύουν σε μια τεράστια λίμνη, συνειδητοποίησαν ότι ψάρευαν σε μια λιμνούλα σαν κι αυτές που είχαν τα παλιά λούνα παρκ και ψάρευαν τα παιδάκια. Τα οποία δεν θέλουν και πολύ να γίνουν μαλλιά-κουβάρια για το ποιος έπιασε το ψαράκι.
