Είπε πολλά αλλά «κούφια» χθες ο Α. Τσίπρας. Aλλωστε, ποτέ δεν είχε πρόβλημα με τη μεγαλοστομία και τον κενό βερμπαλισμό.
Παρ’ όλα αυτά, δεν είπε τίποτα ουσιαστικά νέο. Άλλαξε μόνο τη συνθηματολογία του, τα χρώματά του και το όνομα του κόμματός του. Ο «νέος πατριωτισμός» και το «εμείς», που ήταν οι δύο βασικοί πυλώνες της διακήρυξής του, χάσκουν άδειοι μέσα από το πρίσμα της πραγματικότητας. Ο πατριωτισμός του -όσα «νέα» κι αν βάλει σαν πρόταγμα- έχει γίνει «κάρβουνο» με τη συμφωνία των Πρεσπών κι έχει «πνιγεί» στη θάλασσα, που δεν έχει σύνορα.
Ενώ η χρήση του «εμείς» από τον μεγαλύτερο «πολιτικό παρτάκια» της Μεταπολίτευσης ακούστηκε μόνο σαν ειρωνεία και φτηνό χιούμορ, από τον άνθρωπο που δεν έφταιξε ποτέ και σε τίποτα. Από τον άνθρωπο που δεν δίστασε να αδειάσει με σκαιό τρόπο σχεδόν όλους τους συνεργάτες του, τους οποίος ο ίδιος είχε επιλέξει, προκειμένου ως διά μαγείας να εμφανιστεί σαν το πάλλευκο περιστέρι της Μ. Καρυστιανού.
Μια από τα ίδια χθες στο Θησείο, απλώς με νέους εξυπνακισμούς τύπου Μπαρτσελόνα και νέα ενορχήστρωση του Στ. Κραουνάκη. Η οποία έμοιαζε εμπνευσμένη από το «Ε, ε, έρχεται», το σύνθημα με το οποίο ο ελληνικός λαός υποδέχθηκε τον Κων. Καραμανλή στην Αθήνα, όταν έπεσε η χούντα των συνταγματαρχών.
Ο Α. Τσίπρας αγνοεί ότι θυμίζει τον Τόνι Μοντάνα (Αλ Πατσίνο) του Μπράιαν Ντε Πάλμα στον «Σημαδεμένο». Οι ουλές στο πολιτικό πρόσωπο του είναι ανεξίτηλες και δυστυχώς γι’ αυτόν γίνονται περισσότερες, αντί να «φεύγουν» με τον χρόνο. Στο προχθεσινό επεισόδιο του ντοκιμαντέρ «Στο Χιλιοστό», ακούστηκε από τα χείλη του ανθρώπου που πάσχισε να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ όσο ελάχιστοι άλλοι, του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, κάτι που ξέραμε όσοι ζήσαμε «από μέσα» το δράμα του 2015, αλλά ακόμα και σε εμάς είχε άλλη διάσταση και βάρος, όταν το ακούς από τον συγκεκριμένο άνθρωπο.
Ο «αριστερός» Τσίπρας προτίμησε να τσακίσει τους συνταξιούχους, αντί να φορολογήσει τους πλουσιότερους έλληνες, που είναι οι εφοπλιστές, όπως του πρότεινε ο δεξιός Γιούνκερ. Πόσο εξευτελιστική είναι κι αυτή η αποκάλυψη για τον δημαγωγό που «έσκιζε Μνημόνια», «αγωνιζόταν» για τους καταφρονημένους της κοινωνίας και εμφανιζόταν ως ο «προστάτης των φτωχών και των αδυνάτων…
Κάπως έτσι βρέθηκε στο ντεκ της πολυτελούς θαλαμηγού της κ. Παναγοπούλου, λίγες μέρες μετά την απερίγραπτη τραγωδία στο Μάτι, καπνίζοντας «αγωνιστικά», αλλά πανάκριβα πούρα Αβάνας. Και κάπως έτσι χαράχθηκε ακόμα μια πολιτική ουλή στο «Σημαδεμένο» πρόσωπό του.
Ο Α. Τσίπρας ουσιαστικά δεν έφυγε ποτέ. Απλώς λούφαξε για μικρό διάστημα, μπας και η λήθη έκανε τη δουλειά, την οποία δεν μπόρεσε να κάνει ούτε το rebranding-τζίφος. Ούτε άλλαξε ποτέ. Παραμένει ο αμετανόητος αλαζόνας που δεν θα έχανε «ούτε μια στο εκατομμύριο» από τον Κούλη, αλλά έχασε πέντε συνεχόμενες φορές. Παραμένει ο αδίστακτος Τόνι Μοντάνα, ο οποίος, αφού οδήγησε το κόμμα του στον ουσιαστικό πολιτικό θάνατο, δεν είχε κανένα πρόβλημα να το διασπάσει όσες φορές χρειαζόταν, για να φτάσει σήμερα να μην πιάνει το όριο εισόδου στη Βουλή.
Χθες στο Θησείο μαζί με τα εντυπωσιακά φώτα υπήρχε και μια πολιτική σκοτεινιά για το μέλλον του «νέου» κόμματός του. Η πιο μεγάλη φιλοδοξία που μπορεί να έχει ο Α. Τσίπρας, αν του έχει απομείνει ψήγμα ρεαλισμού, είναι να παλέψει για τη δεύτερη θέση, πολύ μακριά από τη Ν.Δ. και το 25% που δίνει μπόνους, κι επομένως έστω τη θεωρητική δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση.
