Πέρασαν τρεις μέρες, από την Δευτέρα το βράδυ, που είδα το επεισόδιο “Στο χιλιοστό”.
Για κάποιο περίεργο λόγο, ήταν το μόνο επεισόδιο, που πραγματικά σκέφτηκα να σπάσω την τηλεόραση.
Η αλήθεια είναι ότι σκέφτηκα πολύ πριν γράψω αυτά που θα γράψω, μια και είναι πολύ προσωπικές μου στιγμές.
Και είναι η αλήθεια, η δική μου αλήθεια, πραγματικά γεγονότα.
——-
Τα capital controls ξεκίνησαν 28 Ιουνίου του 2015.
Μέσα σε αυτή την περίοδο ο πατέρας μου μπαίνει στο νοσοκομείο από καρδιά.
Ένας άνθρωπος συνταξιούχους που πριν δούλευε για χρόνια εργάτης στα Ναυπηγεία, λαδάς στα κομπρεσέρ, και που μεγάλωσε και σπούδασε με το μεροκάματο τρία παιδιά με το κεφάλι ψηλά.
Το μαθαίνω στην Ελευσίνα που εργαζόμουν.
Φεύγω βιαστικά, ελάχιστα λεπτά μετά ανάβει το λαμπάκι καυσίμων στο αυτοκίνητο μου. Μπαίνω στο πρώτο βενζινάδικο.
Στην αντλία ένας άνθρωπος μεγάλος σε ηλικία. Ψάχνω τις τσέπες μου, είχα μόνο 2,5 ευρώ.
Του τα δίνω, και του λέω, βάλε τα, τόσα έχω. Με κοιτάει στα μάτια, κοιτάει τα διακριτικά στους ώμους μου, χαμογέλασε όμορφα και μου έβαλε 5 ευρώ.
Θυμώνω, του λέω με άσχημο τρόπο “δεν έχω, γιατί το κάνεις; ” .
Χαμογελάει ξανά, “δεν πειράζει παιδί μου, τόσα κάνετε για εμάς, αυτό δεν είναι τίποτα “. Κατέβασα τα μάτια, είπα ευχαριστώ, έφυγα με χίλια.
Κάπου στα μισά της διαδρομής, ανάβει ξανά.
Σταματάω. Δύο τράπεζες κοντά μου. Πάω στο ΑΤΜ της Πειραιώς.
Δεν μου έδινε τίποτα.
Τρέχω με τα πόδια στην Εθνική.
Έβαζα ξανά και ξανά και ξανά την κάρτα.
Τίποτα.
Άρχισα να βαράω μπουνιές στην οθόνη.
Από μέσα κάποιοι υπάλληλοι με κοίταζαν. Άρχισα να ουρλιάζω.
Βγήκε μια κοπέλα απο την πόρτα.
Όταν της εξήγησα, μπήκε μέσα, πήρε την τσάντα της, και μου έφερε 20 ευρώ. Δικα της λεφτά.
Της είπα ευχαριστώ και ότι θα της τα γυρίσω. Χαμογέλασε. Έφυγα.
Ο πατέρας μου πέθανε 10 Ιουλίου του 2015.
Τα χρήματα στην κοπέλα τα γύρισα μέρες μετά, ποτέ δεν ρώτησα το όνομά της.
Στο βενζινάδικο όταν πήγα να δώσω τα υπόλοιπα 2,5 ευρώ, δεν τα πήρε. Μου είπε χαμογελαστά, να περνάς καμιά φορά να πίνουμε καφέ.
——
Ξέρεις κάτι ρε φίλε εσύ που διαβάζεις ;
Έτσι με απλά λόγια, σταράτα που λένε!
Ποιος σύριζα διαλύεται;
Όνομα άλλαξε.
Οπως τα φίδια αλλάζουν δέρμα.
Και όταν τα φίδια αλλάζουν δέρμα, δεν γίνονται περιστέρια.
Φίδια παραμένουν.
Και αυτό το φίδι, με το που βγήκε πάλι από τη τρύπα του, έτρεξαν να το κάνουν δεύτερο κόμμα, άλλα φίδια που σέρνονται γύρω μας.
Και κάποια άλλα φίδια, που θέλουν να ονομάζονται σοσιαλιστές, σκυφτά ανθρωπάκια, έτοιμοι είναι να συγκυβερνήσουν μαζί του, και άρχισαν σιγά σιγά να στο λένε.
Και κάποια άλλα φίδια, που για χρόνια ήταν μέσα στο κόρφο μας, έτοιμα είναι να φτιάξουν κόμμα για να διαλύσουν την ενότητα.
Την ενότητα ανθρώπων που έζησαν τα πάνδεινα με αυτό το φίδι.
Την ενότητα ανθρώπων όπως εσύ, όπως εγώ, όπως πολλοί, που σιχαθήκαμε το ψέμα τους, το μίσος τους, την παλιανθρωπιά τους.
Το χειρότερο είδος από όλα τα φίδια.
Το φίδι δεκανίκι, του φιδιού.
Το φίδι δεκανίκι που τόσα χρόνια ποτέ δεν πήρε τα δίκια μας σε δημόσια θέα, ποτέ δεν βροντοφώναξε τον πόνο μας όταν μας έκαιγαν, όταν μας έπνιγαν, όταν μας άφηναν επαίτες στα δικά μας χρήματα, όταν μας είχαν λυσσάξει στο ξύλο στο Σύνταγμα γιατί θέλαμε την Μακεδονία Ελληνική, όταν θέλανε να μας πετάξουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να έχουμε εμφύλιο.
Ποτέ, το άφωνο φίδι, το δεκανίκι του φιδιού.
——-
Ξέρεις κάτι τελευταίο, Μπέσα ;
Κλαίω τώρα που γράφω.
Ξέρεις και κάτι άλλο ;
Αν πιστέψεις αυτά τα φίδια στην κάλπη, γιατί μέχρι τις εκλογές οι κάλπες είναι άδειες, τελείως άδειες, εγώ δεν έχω θέση σε αυτή τη χώρα με αρχηγούς φίδια.
Ζήσε μαζί τους.
———
Μπέσα !
