Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιλέγει ξανά τον καταγγελτικό λόγο και μετατρέπει ένα σύνθετο ζήτημα εξωτερικής πολιτικής σε εύκολο σύνθημα.
Ωστόσο, η Ελλάδα δεν χαράσσει διεθνή στρατηγική με κραυγές, αλλά με βάση την ασφάλεια, το εθνικό συμφέρον και τις γεωπολιτικές ισορροπίες.
Επιπλέον, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας αποφεύγει να παρουσιάσει ρεαλιστική εναλλακτική για τις συμμαχίες της χώρας. Η απόλυτη ρητορική μπορεί να προσφέρει πρόσκαιρη δημοσιότητα, όμως δεν απαντά στις πραγματικές απειλές που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.
Η εξωτερική πολιτική απαιτεί υπευθυνότητα, σχέδιο και δύσκολες αποφάσεις — όχι θεατρικές καταγγελίες χωρίς πρακτική πρόταση.
