Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να ανοίξει νέο κεφάλαιο. Ωραία. Αλλά πριν ζητήσει από την κοινωνία να τον ακολουθήσει, χρειάζεται να εξηγήσει πού πηγαίνει.
Διότι η επιστροφή δεν αποτελεί από μόνη της πολιτική πρόταση. Ούτε το γνώριμο πρόσωπο αποκτά καινούργιο περιεχόμενο επειδή αλλάζει σκηνικό.
Η ασάφεια δεν αποτελεί πρόγραμμα
Το βασικό πρόβλημα είναι η ασάφεια. Ποια λάθη αναγνωρίζει; Ποιες επιλογές εγκαταλείπει; Και κυρίως, τι προτείνει σήμερα που δεν υποσχέθηκε χθες;
Ωστόσο, οι γενικές αναφορές στην προοδευτική παράταξη δεν απαντούν σε αυτά τα ερωτήματα. Χωρούν τους πάντες, αλλά δεν προσδιορίζουν ούτε προτεραιότητες.
Παράλληλα, η εμπειρία της εξουσίας αυξάνει τις απαιτήσεις. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί να διεκδικεί την επιείκεια ενός πρωτοεμφανιζόμενου. Έχει πολιτικό παρελθόν και συγκεκριμένες ευθύνες.
Η ακρίβεια και η κοινωνική δυσαρέσκεια προσφέρουν πεδίο αντιπολίτευσης. Όμως, η δυσφορία απέναντι στην κυβέρνηση δεν χαρίζει αυτομάτως αξιοπιστία σε όποιον φιλοδοξεί να επιστρέψει.
Χρειάζεται πρόγραμμα. Επιπλέον, χρειάζεται ομάδα που να πείθει ότι μπορεί να το υπηρετήσει. Τα χειροκροτήματα μιας εκδήλωσης δεν υποκαθιστούν ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Οι απαντήσεις που οφείλει ο Τσίπρας
Γιατί η κοινωνία γνωρίζει ήδη τον ομιλητή. Έχει ακούσει τις υποσχέσεις, έχει ζήσει τη διακυβέρνηση και δικαιούται καθαρές εξηγήσεις πριν δώσει ξανά εμπιστοσύνη.
Στη θέση των εύκολων διλημμάτων, ο Τσίπρας οφείλει συγκεκριμένες απαντήσεις για εισοδήματα, θεσμούς και δημόσιες υπηρεσίες. Επίσης, οφείλει να εξηγήσει πώς θα χρηματοδοτήσει τις προτάσεις του. Εκεί αρχίζει η δοκιμασία της επιστροφής: στο κόστος, στις επιλογές και στις δεσμεύσεις που αντέχουν πέρα από το χειροκρότημα.
