Κάθε φορά που μια εξέλιξη στα εθνικά θέματα προκαλεί ανησυχία, εμφανίζονται και οι πρόθυμοι να κηρύξουν εθνική καταστροφή.
Αυτή τη φορά, το τουρκολιβυκό μνημόνιο έδωσε την αφορμή για έναν ακόμη γύρο πανικού και θεωριών συνωμοσίας.
Κάποιοι συνέδεσαν ακόμη και την αποκάλυψη υποθέσεων της επικαιρότητας με μια υποτιθέμενη κυβερνητική επιχείρηση αποπροσανατολισμού.
Ωστόσο, η χρονική σύμπτωση δεν αποδεικνύει κυβερνητική εντολή. Η πολιτική κριτική χρειάζεται στοιχεία, όχι σενάρια που βολεύουν κάθε φορά το αφήγημα.
Ούτε εφησυχασμός ούτε καταστροφολογία
Η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου δημιουργεί μια σοβαρή πρόκληση για την ελληνική διπλωματία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα έχασε όσα πέτυχε τα προηγούμενα χρόνια.
Οι συμφωνίες με την Ιταλία και την Αίγυπτο, οι αμυντικές συνεργασίες και η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελούν μέρος της ελληνικής στρατηγικής. Παράλληλα, οι εξελίξεις απαιτούν συνεχή διπλωματική προσπάθεια και καθαρό σχέδιο.
Λιγότερες κραυγές, περισσότερη στρατηγική
Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της με αποφασιστικότητα. Ταυτόχρονα, χρειάζεται ψυχραιμία. Γιατί η καταστροφολογία δεν αποτελεί στρατηγική και η συνωμοσιολογία δεν προστατεύει κανένα κυριαρχικό δικαίωμα.
