Ο όρος συναίνεση, συχνά πυκνά επανέρχεται στο δημόσιο διάλογο ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα αποπροσανατολισμού και προσπάθεια μετατόπισης του κοινού ενδιαφέροντος από φλέγοντα ζητήματα. Ιστορικά είναι ελάχιστες φορές που η συναίνεση ως έννοια αλλά και η πρακτική της εφαρμογή έχει εξυπηρετήσει στόχους και επιδιώξεις εξουσίας των πολιτικών κομμάτων της χώρας. Αντιθέτως το επικοινωνιακό χονδρεμπόριο της πόλωσης και του πολυεπίπεδου διχασμού έχει λειτουργήσει εξαιρετικά προς όφελος τους ενώ αποτελεί διαχρονικά μια πολυμαγειρεμένη συνταγή επιτυχίας.
Θεωρώντας ότι η πλειονότητα των λογικά σκεπτόμενων πολιτών αυτής της χώρας έχει πλέον αντιληφθεί με τον σκληρό τρόπο την αναγκαιότητα πραγματικής συναίνεσης μεταξύ πολιτικών φορέων, κομμάτων, ομάδων συμφερόντων, συντεχνιών και διαφόρων κέντρων εξουσίας, θα ήταν χρήσιμο πιστεύω να αναφερθούμε για το πώς η συναίνεση μπορεί να εφαρμοστεί σε πρακτικούς όρους και να βοηθήσει την περαιτέρω πορεία της χώρα μας.
Τα εμπλεκόμενα μέρη οφείλουν διαρκώς να αναζητούν συνεργασίες σε προδραστικό επίπεδο, πολύ πριν τα όποια προβλήματα προκύψουν καθώς και συστηματικά να αναγνωρίζουν τις όποιες ευκαιρίες για πρότερη συνεννόηση και συλλογικό σχεδιασμό δράσεων.
Όλες οι προκύπτουσες συνεργασίες οφείλουν να είναι ξεκάθαρες, πάντοτε στη βάση προγραμματικών δηλώσεων, εμπεριέχοντας τη σαφή δέσμευση των μερών για τη συμβολή στην επίτευξη των σαφώς προκαθορισμένων στόχων.
Όλες επίσης οι συνεργασίες οφείλουν με αντικειμενικό τρόπο να λειτουργούν πρωτίστως προς όφελος της χώρας και δευτερευόντως προς όφελος ομάδων συμφερόντων. Με άλλα λόγια, η πρακτική εφαρμογή της συναίνεσης μπορεί μόνο να προωθεί το γενικότερο καλό και τίποτα λιγότερο.
Επίσης, η συναίνεση στην πράξη καθώς και η επιτυχημένη εφαρμογή της προϋποθέτει διαφάνεια, εγκυρότητα και αξιοπιστία από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και το κλειδί για την πιστή τήρηση των προϋπόθεσαν αυτών αποτελεί η τεχνολογία.
Οφείλουμε ως χώρα να οργανώσουμε τη συναίνεση στην πράξη, σχεδιάζοντας αδιάβλητες διαδικασίες και συστήματα εθνικής συνεννόησης στη βάση της σύγχρονης τεχνολογίας, μακριά από τα απαρχαιωμένες και διάτρητες διαδικασίες του κρατικού μηχανισμού που διαχρονικά εξυπηρετούν την εκάστοτε κομματική πελατεία.
Τέλος, η συναίνεση καθώς και τα θετικά της αποτελέσματα οφείλουν συστηματικά να επικοινωνούνται στον απλό, καθημερινό πολίτη, παρέχοντας του κάτι που έχει κυριολεκτικά απολέσει τα προηγούμενα 7 χρόνια. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από το δικαίωμα στην ελπίδα.
