Αυτή είναι η Ζωή και δυστυχώς η ζωή στάθηκε άδικη μαζί της.
Βρέθηκε όταν ήταν κουτάβι εξαθλιωμένη και σοβαρά τραυματισμένη σε έναν καταυλισμό Ρομά. Μετά από αγώνα το πόδι της σώθηκε και δεν έμεινε ανάπηρη. Υιοθετήθηκε από ένα ζευγάρι.
Η περιπέτεια της όμως δεν τελείωσε. Τον τελευταίο χρόνο έχασε και τους δυο της κηδεμόνες. Πριν λίγες ημέρες το σπίτι που ζούσε σφραγίστηκε, το έχασε κι αυτό. Έμεινε στα 14 της χρόνια χωρίς την οικογένειά της, χωρίς το σπίτι της, εντελώς μόνη.
Χθες την γνώρισα από κοντά. Ενα πλάσμα χαμένο, τρομαγμένο με την ουρά στα σκέλια, που το μόνο που ζητάει είναι αγάπη, μια ζεστή γωνιά, λίγη τρυφερότητα και ηρεμία. Η Ζωή δεν έχει πού να πάει. Φιλοξενείται πολύ προσωρινά από μία γειτόνισσα που την πήρε αναγκαστικά την ώρα που σφραγιζόταν το σπίτι.
Η συμβίωση μαζί της είναι πολύ εύκολη. Άκακη με τα άλλα ζώα και τους ανθρώπους, πηγαίνει δύο πολύ σύντομες βόλτες ημερησίως και λερώνει εκεί. Κάποιος να την αγαπήσει στο τέλος της ζωής της;
ΥΓ: Αν μπορούσα θα έπαιρνα όλα τα σκυλιά του κόσμου, ιδίως αυτά που ξέρω ότι δύσκολα θα πάρει κάποιος άλλος. Κι αυτό είναι ένα σκυλί που πολύ θα ήθελα να το πάρω στην αγκαλιά μου και να το πνίξω στην αγάπη μέχρι να μη νιώσει ποτέ ξανά μόνο. Αλλά δυστυχώς σε αυτή την φάση της ζωής μου αδυνατώ
