Όταν η κοινή γνώμη αναφέρεται στην «επιστροφή στα χωριά», η εικόνα που επικαλείται είναι κατά κανόνα συγκεχυμένη — αναγόμενη σε μια αποσπασματική και εμπειρικά ελλιπή αντίληψη της ελληνικής υπαίθρου, αντίληψη που οι
Οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Έχουν ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και φέρουν ένα επάγγελμα-βιτρίνα, ώστε ο κόσμος να μη συνειδητοποιεί ποια είναι η πραγματική τους δουλειά.
Τα νερά αφού έπνιξαν, γκρέμισαν, κατέστρεψαν και ρήμαξαν τώρα αποτραβιούνται αποκαλύπτοντας έναν κρανίου τόπο που κάποτε υπήρξε η πιο εύφορη περιοχή της Ελλάδας.
Σε θυμάμαι βρε Αλκίνοε, να έρχεσαι από την Αγορά του Αλ Χαλίλι, να μας δείχνεις τον Ουρανό που ανάβει τα φώτα, να μας τραγουδάς γι’ αυτό τον κόσμο που αλλάζει κι εμείς,
Σε μία ενδιαφέρουσα πρόταση του ένας υποψήφιος των προσεχών εκλογών της περιφέρειας Ηπείρου έθιξε το ζήτημα της ανισορροπίας ανάμεσα στην οικονομική και οικιστική ανάπτυξη των ήδη ανεπτυγμένων περιοχών της Ηπείρου όπως η
Καλό το χιούμορ, διασκεδαστική η πλακίτσα, αλλά νομίζω πως, αν λέμε σοβαρά ότι μας ενδιαφέρει η πολιτική, ήρθε η ώρα να προβληματιστούμε “πολιτικά” με τα τεκταινόμενα στην καθ’ ημάς αριστερά.
Στις νέες Ελληνοτουρκικές συνομιλίες που ξεκινάνε σε λίγες ημέρες η Ελλάδα προσέρχεται με πνεύμα καλής θέλησης αυτό σημαίνει συμβιβασμός ο οποίος δεν πρέπει να είναι μονόπλευρος αλλά και από τις δύο πλευρές.
Για πολλές δεκαετίες οι δυτικές κοινωνίες στα πλαίσια του κερδοσκοπικού τρόπου ζωής απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από την φύση. Μάλιστα, σύμφωνα με την οικοψυχολογία (ecopsychology), αυτή η στάση μάς οδήγησε στην αδιαφορία