Δύο υποθέσεις, δύο νεκρά ζώα και δύο εξηγήσεις που προκαλούν οργή.
Τα βίντεο, όμως, δείχνουν εικόνες που δύσκολα χωρούν στο «δεν είδα» και στο «δεν κατάλαβα».
Οι εικόνες από τη Βόρεια Κέρκυρα προκαλούν σοκ. Ένα αυτοκίνητο περνά πάνω από ζώο που κοιμάται στη μέση του δρόμου.
Η 44χρονη οδηγός δήλωσε ότι «ουδέποτε ήθελα να πατήσω το ζώο». Ωστόσο, το βίντεο δείχνει το όχημά της να περνά πάνω του με τις μπροστινές και τις πίσω ρόδες.
Η πρόσκρουση σηκώνει το αυτοκίνητο. Το ζώο σφαδάζει και λίγο αργότερα χάνει τη ζωή του. Δίπλα του, οι γάτες τρέχουν γύρω από το σώμα του.
Οι εικόνες προκαλούν ένα αυτονόητο ερώτημα: πώς μπορεί κάποιος να μην αντιληφθεί μια τέτοια σύγκρουση;
Η υπόθεση στη Γαστούνη
Περίπου δύο μήνες νωρίτερα, μία αντίστοιχη υπόθεση στη Γαστούνη είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.
Μία 60χρονη οδηγός είχε δηλώσει:
«Υπέθεσα είτε ότι πάτησα σε κάποιο σαμαράκι του δρόμου είτε σε κάποια πέτρα».
Ωστόσο, το βίντεο δείχνει το όχημα να μειώνει ταχύτητα μπροστά στο ζώο. Στη συνέχεια, το αυτοκίνητο περνά πάνω του.
Τα φώτα πορείας φωτίζουν τον δρόμο. Έτσι, η εικόνα γεννά σοβαρά ερωτήματα για την εξήγηση της οδηγού.
«Δεν είδα, δεν ένιωσα, δεν κατάλαβα»
Οι δύο υποθέσεις έχουν ένα κοινό στοιχείο: την επίκληση άγνοιας.
Δεν είδα. Δεν ένιωσα. Δεν κατάλαβα.
Τα βίντεο, όμως, δείχνουν κάτι συγκεκριμένο. Ένα αυτοκίνητο περνά πάνω από ένα ζώο και το ζώο πεθαίνει.
Εδώ ακριβώς γεννιέται η μεγαλύτερη οργή.
Δεν προκαλεί θυμό μόνο ο θάνατος. Προκαλεί θυμό και η ευκολία με την οποία κάποιος υποβαθμίζει μια ζωή σε ένα «σαμαράκι» ή μια «πέτρα».
Επιπλέον, τέτοιες εξηγήσεις προσβάλλουν τη νοημοσύνη όσων βλέπουν τις ίδιες εικόνες.
Μια ζωή δεν χωρά σε μια πρόχειρη δικαιολογία
Ένα ζώο αισθάνεται πόνο και φόβο. Έχει ζωή και δικαιούται προστασία.
Γι’ αυτό, μια κοινωνία δεν μπορεί να θεωρεί τον θάνατό του απλή λεπτομέρεια ενός τροχαίου περιστατικού.
Η φράση «νόμιζα ότι ήταν πέτρα» δεν αλλάζει όσα δείχνει το βίντεο. Ούτε σβήνει το αποτέλεσμα.
Αντίθετα, αποκαλύπτει πόσο εύκολα κάποιοι μειώνουν την αξία μιας ζωής.
Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει ακριβώς εκεί.
Ορισμένοι βλέπουν ακόμη ένα ζώο σαν εμπόδιο στον δρόμο. Ο νόμος, όμως, προστατεύει τη ζωή του και τιμωρεί την κακοποίησή του.
Τί προβλέπει ο νόμος
Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει βαριές ποινές για τον βασανισμό και τη θανάτωση ζώων.
Όταν οι αρχές αποδεικνύουν δόλο, ο νόμος αντιμετωπίζει την πράξη ως κακούργημα.
Ο νομοθέτης έδωσε, λοιπόν, σαφές βάρος στην προστασία των ζώων. Δεν υποβάθμισε τη θανάτωσή τους σε ένα ασήμαντο περιστατικό.
Παρόλα αυτά, μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν ακολουθεί πάντα αυτή τη λογική.
Ακόμη και σήμερα, κάποιοι περιγράφουν τέτοια περιστατικά ως απλές «κακοτυχίες». Όμως οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να ερευνούν κάθε υπόθεση σε βάθος.
Όταν η κοινωνική αντίληψη μένει πίσω από τον νόμο
Εδώ προκύπτει το πιο δύσκολο ερώτημα.
Η Δικαιοσύνη εξετάζει τα στοιχεία και κρίνει κάθε υπόθεση σύμφωνα με τον νόμο. Όμως ο νομοθέτης έχει ήδη επιλέξει αυστηρό πλαίσιο για την κακοποίηση ζώων.
Άρα, η κοινωνία πρέπει να αντιληφθεί το ίδιο μήνυμα: η ζωή ενός ζώου δεν έχει μικρότερη αξία επειδή το θύμα δεν μπορεί να μιλήσει.
Αν ο «μέσος άνθρωπος» συνεχίζει να βλέπει ένα νεκρό ζώο σαν «πέτρα» ή «σαμαράκι», τότε το πρόβλημα ξεπερνά τον εκάστοτε οδηγό.
Αφορά τον τρόπο με τον οποίο όλοι μας αντιλαμβανόμαστε την ευθύνη, την ενσυναίσθηση και την αξία μιας ζωής.
Αφορά όλους μας!
