Αν αποφασίσεις να υπερασπιστείς στο σπίτι σου, πρέπει να είσαι έτοιμος και αποφασισμένος να πολεμήσεις. Η Ελλάδα είναι έτοιμη. Πριν τρία-τέσσερα χρόνια δεν ήταν, ούτε οβίδες για τα τεθωρακισμένα της δεν είχε, οι τορπιλοσωλήνες των υποβρυχίων της ήταν άδειοι. Επ’ αυτού ο Μητσοτάκης έκανε δουλειά, δεν θα μας βρουν ούτε άοπλους, ούτε υποδεέστερους.
Είμαστε όμως έτοιμοι να πολεμήσουμε; Η κυβέρνηση, αλλά και το κεντρικό πολιτικό προσωπικό της, πιστεύω πως είναι. Για τις ένοπλες δυνάμεις μας, δεν το πιστεύω απλώς, είμαι σίγουρος ότι είναι έτοιμες. Πλην έναν πόλεμο δεν τον κερδίζουν ούτε τα ντουφέκια, ούτε οι επαγγελματίες στρατιώτες, ούτε οι ηγεσίες. Δίχως αυτούς τους ανθρώπους και δίχως αυτά τα μέσα δεν γίνεται, αλλά κι αυτά από μόνα τους δεν αρκούν.
Τους πολέμους τους κερδίζουν ή τους χάνουν σύσσωμες οι κοινωνίες. Δίνοντας τους γιους τους για τα πεδία όπου πέφτουν κορμιά, αδειάζοντας τις τσέπες τους πάνω στο εθνικό τραπέζι για τα πολεμικά έξοδα, υπομένοντας υποχωρήσεις πενταετιών και δεκαετιών στο επίπεδο της ζωής τους. Είναι έτοιμος ο Έλληνας να πολεμήσει; Αυτός που φωνάζει κάθε μέρα «ρίξτους» ή «βούλιαξε τους»;
Ή μήπως εννοεί ότι θα πολεμήσουν κάποιοι άλλοι γιοί; Και θα πληρώσουν κάποιοι άλλοι συν-πατριώτες;
Εδώ σας θέλω. Αν πράγματι έχουμε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει το «θα πολεμήσουμε», τότε να πούμε ευθέως και ξεκάθαρα στους απέναντι «ελάτε νύχτα ρε μάγκες και δεν θα δείτε ξημέρωμα». Αλλιώς, αν παριστάνουμε τα αντράκια εκ του μακρόθεν, αν φαντασιωνόμαστε νίκες δίχως κόστη και θυσίες, τότε καλύτερα να κάτσουμε σ’ ένα τραπέζι από τώρα κι ό,τι περισώσουμε.
