Κάθε άνθρωπος -εφόσον έχει τη δυνατότητα της λεκτική επικοινωνίας- μπορεί να μιλήσει για τον πόνο του. Να περιγράψει τι έζησε, να διεκδικήσει το δίκιο του, να ζητήσει αποζημίωση, να ακουστεί. Είναι αναφαίρετό του δικαίωμα.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Μίνα Αρναούτη πέρασε μια σκληρή προσωπική δοκιμασία μετά το τροχαίο που άλλαξε τη ζωή της. Δύναται να θεωρεί -και προσωπικά συμφωνώ μαζί της απόλυτα ως προς αυτό- ότι η αποζημίωση που έλαβε δεν ανταποκρίνεται στη βλάβη που υπέστη. Κι όντως είνα ένα σημαντικό ζήτημα. Η εγκατάλειψη ζώων είναι ένα εντελώς διαφορετικό.
Το λάθος ξεκινά τη στιγμή που επιχειρούμε να τα συγκρίνουμε. Να τα βάλουμε σε κάποιου είδους ζυγαριά. Γιατί τα ζώα που εγκαταλείπονται δεν επέλεξαν τίποτα από όσα τους συνέβησαν.
Δεν πήραν καμία απόφαση για το μέλλον τους. Δεν μπορούσαν να προστατευτούν, να ζητήσουν βοήθεια ή να διεκδικήσουν δικαίωση. Δεν αποφάσισαν να βρεθούν μέσα σε μια γατοφόρο με κίνδυνο να εγκαταλειφθούν στην άκρη ενός δρόμου που ανά πάσα στιγμή μπορούν να γίνουν ένα με την άσφαλτο ή να πεθάνουν από φρικτούς πόνους λόγω δηλητηρίασης. Ήταν απόλυτα εξαρτημένα από έναν άνθρωπο. Και αυτός ο άνθρωπος αποφάσισε ότι η ζωή τους δεν είχε πλέον αξία.
Η αναλογικότητα έχει γίνει η εύκολη καραμέλα κάθε φορά που επιβάλλονται υψηλά πρόστιμα για κακοποίηση ή εγκατάλειψη ζώων.
Όμως το πραγματικά δυσανάλογο είναι άλλο.
Είναι ότι το 2026 εξακολουθούμε να συζητάμε αν αξίζει να προστατεύονται αποτελεσματικά τα ζώα από ανθρώπους που τα εγκαταλείπουν. Είναι ότι σε μια χώρα με χιλιάδες περιστατικά κακοποίησης κάθε χρόνο και εκατομμύρια αδέσποτα, εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που κρίνουν τα ζώα ως αντικείμενα που χρήζουν μηδαμινής προστασίας. Κάτι που αγοράζεται, βαριέται και πετιέται.
Τα διοικητικά πρόστιμα δεν θεσπίστηκαν για να συγκριθούν με τον ανθρώπινο πόνο. Θεσπίστηκαν για να αποτρέψουν μια πράξη που γεννά αδέσποτα, δυστυχία και θάνατο.
Και αν κάτι πρέπει να μας προβληματίζει, δεν είναι ότι η εγκατάλειψη τιμωρείται αυστηρά. Είναι ότι χρειάστηκε να φτάσουμε σε τόσο αυστηρές κυρώσεις για να γίνει κατανοητό το αυτονόητο.
Ότι μια ζωή δεν γίνεται λιγότερο σημαντική επειδή δεν μπορεί να μιλήσει.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτά τα ζώα δεν είχαν ποτέ καμία επιλογή. Κάποιος άλλος αποφάσισε για τη μοίρα τους. Και γι’ αυτό η κοινωνία και ο νόμος οφείλουν να σταθούν στη δική τους πλευρά. Στο πλευρό του πιο αδύναμου.
