Η οικονομική πίεση αλλάζει το πολιτικό κλίμα. Η ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ, τα υψηλά ενοίκια και η στεγαστική κρίση δοκιμάζουν καθημερινά χιλιάδες πολίτες.
Γι’ αυτό, αρκετοί ψηφοφόροι απομακρύνονται από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ωστόσο, πολλοί δεν αναζητούν καλύτερη οικονομική πρόταση. Αντίθετα, θέλουν απλώς να τιμωρήσουν την κυβέρνηση.
Έτσι γεννιέται μια επικίνδυνη πολιτική λογική: «Θα ψηφίσω οποιονδήποτε, αρκεί να φύγει ο σημερινός πρωθυπουργός». Ο ψηφοφόρος, όμως, δεν επιλέγει μόνο ποιον απορρίπτει. Κυρίως αποφασίζει ποιος θα αναλάβει τη χώρα και ποιο σχέδιο θα ακολουθήσει.
Βεβαίως, η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει πειστικά στην ακρίβεια, στο στεγαστικό και στη συρρίκνωση του διαθέσιμου εισοδήματος. Οι επενδύσεις και η προσέλκυση εύπορων ξένων δεν αρκούν, όταν ο μέσος Έλληνας δυσκολεύεται να καλύψει βασικές ανάγκες.
Παράλληλα, όμως, η αντιπολίτευση οφείλει να παρουσιάσει εφαρμόσιμες λύσεις. Τα εύκολα συνθήματα δεν μειώνουν τις τιμές, δεν αυξάνουν τους μισθούς και δεν δημιουργούν κατοικίες.
Η επιλογή ανάμεσα σε ΚΚΕ και Σαμαρά, χωρίς κοινό πολιτικό ή οικονομικό άξονα, δεν εκφράζει εναλλακτική πρόταση. Εκφράζει μόνο θυμό.
Συνεπώς, το πραγματικό δίλημμα ξεπερνά πλέον τη σύγκρουση Δεξιάς και Αριστεράς. Αφορά τη σύγκρουση ανάμεσα στον πολιτικό ορθολογισμό και στην τυφλή διαμαρτυρία. Γιατί όποιος πηδά έναν τοίχο χωρίς να κοιτάξει πίσω του, μπορεί να βρει γκαζόν. Μπορεί, όμως, να συναντήσει και το κενό.
