Η υπόθεση Μαζωνάκη κυριαρχεί ξανά στην τηλεοπτική επικαιρότητα και ανοίγει μια γνώριμη συζήτηση. Πότε ευθύνεται το κράτος και πότε ο πολίτης οφείλει να αναλάβει τις συνέπειες των επιλογών του;
Στην Ελλάδα, κάθε σοβαρό πρόβλημα αναζητά συχνά έναν υπουργό, μια υπηρεσία ή έναν ανεπαρκή έλεγχο. Βεβαίως, το κράτος έχει σαφείς υποχρεώσεις. Πρέπει να θεσπίζει κανόνες, να ελέγχει την εφαρμογή τους και να τιμωρεί όσους εξαπατούν ή θέτουν σε κίνδυνο τους πολίτες.
Ωστόσο, η κρατική ευθύνη δεν καταργεί την προσωπική ευθύνη. Ένας ενήλικος πολίτης οφείλει να εξετάζει όσα ακούει, να ζητά αποδείξεις και να αποφεύγει εύκολες υποσχέσεις. Επιπλέον, πρέπει να αναγνωρίζει ότι κάθε επιλογή συνοδεύεται από πιθανές συνέπειες.
Φυσικά, κανένας ασθενής δεν μπορεί να πιστοποιεί μόνος του ένα ιατρικό μηχάνημα. Ούτε ένας καταναλωτής μπορεί να ελέγχει εργαστήρια, επιχειρήσεις και επαγγελματίες. Εκεί ακριβώς χρειάζεται η οργανωμένη Πολιτεία.
Άλλο, όμως, ο αναγκαίος έλεγχος και άλλο το κράτος-μπαμπάς. Αν ζητάμε προστασία από κάθε λανθασμένη απόφαση, τότε αντιμετωπίζουμε τον πολίτη σαν παιδί. Παράλληλα, δεν γίνεται να απαιτούμε απόλυτη ελευθερία, αλλά να απορρίπτουμε κάθε προσωπική συνέπεια.
Το κράτος οφείλει να προστατεύει την κοινωνία από την απάτη και την παρανομία. Ο πολίτης, όμως, οφείλει να σκέφτεται πριν αποφασίσει. Διαφορετικά, μαζί με την προσωπική ευθύνη χάνεται και η ίδια η έννοια του ώριμου, ενεργού πολίτη.
