Τέτοια αυθόρμητη αγάπη, τέτοιο συλλογικό πένθος είναι, τουλάχιστον για τη δική μου γενιά, πρωτόγνωρα.
Η λαϊκή αγρυπνία, τα ατελείωτα χειροκροτήματα, τόσοι άνθρωποι στους δρόμους για να αποχαιρετήσουν έναν άνθρωπο που έγινε δικός τους. Ένα λαϊκό παιδί από τη Νίκαια ανεδείχθη ως αυθεντικός σταρ. Έλαμψε σε ολόκληρη την Ελλάδα χωρίς να χάσει τον εαυτό του.
«Εγώ κι ο σκύλος η Αρίθα, ο μόνος φίλος μου, που όλα του τα εξηγώ». Την έκανε τραγούδι. Εκείνη δεν τον πρόδωσε ποτέ. Κι όταν μιλούσε για την πίκρα από τους δικούς του, για τον εγκλεισμό που βίωσε ως προδοσία, για εκείνη είχε άλλα λόγια: τον είχε μάθει να αγαπά.
Κι όμως, την ώρα της τελευταίας του βόλτας στην παλιά του γειτονιά, έρχονται στο φως πληροφορίες ότι είχε μείνει σχεδόν μία ώρα σε ανακοπή πριν κληθεί το ΕΚΑΒ. Σχεδόν μία ώρα στα χέρια εκείνων που έχουν ορκιστεί να φροντίζουν και να θεραπεύουν.
Σήμερα είναι η τελευταία υπόκλιση στον Γιώργο Μαζωνάκη. Και η παλιά του γειτονιά χωράει ολόκληρη την Ελλάδα που τον αγάπησε. Και σίγουρα αν υπάρχει ουράνιο τόξο θα είναι εκεί να τον περιμένει ο μόνος φίλος του, η μεγάλη του αγάπη, όπως έλεγε.
