Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα θυμίζει έντονα 1965-1967. Η ιστορία (ειδικά στην Ελλάδα) επαναλαμβάνεται.
Αυτή την στιγμή περνάμε την αρχή μιας αντίστοιχης δικτατορίας, με νεοφιλελεύθερη πολιτική και με αριστερό μανδύα, καθώς τα στρατιωτικά καθεστώτα λόγω ΕΕ, δεν είναι εφικτά. Η Γερμανία και προσφάτως οι ΗΠΑ, έχουν βάλει χέρι στην χώρα, επειδή οι πολιτικοί μας στάθηκαν ανεπαρκείς, ακριβώς όπως την περίοδο τότε.
Ο Τσίπρας έχει περάσει μέτρα φιλελεύθερης πολιτικής, χωρίς να ανοίξει μύτη, μέσα σε λίγους μήνες, ενώ οι “δεξιοί” προσπαθούσαν δεκαετίες.
Ο Τσίπρας θα ολοκληρώσει το έργο του και θεωρώ δε, πιθανό ένα θερμό επεισόδιο, όπως τότε με την Τουρκία και την Κύπρο (το απεύχομαι).
Αυτή την στιγμή υπάρχει κενό πολιτικής, από την αριστερά έως την δεξιά με 2 εκ ψηφοφόρους που δεν θέλουν να ψηφίζουν. Αστική τάξη, ελεύθεροι επαγγελματίες, “νοικοκύρηδες” κατά τα απλά λεγόμενα, κεντρώοι.
Τώρα, όσο ποτέ, είναι επιτακτική ανάγκη η ίδρυση ενός φιλελεύθερου δημοκρατικού κόμματος, στα αμερικάνικα πρότυπα.
Ένα Ελληνικό Lib Dem κόμμα.
Το προσομοιάζω με την ΝΔ του 1974. Σε σύγχρονο πλαίσιο βέβαια. Οι συνειρμοί με ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ είναι προαιρετικοί.
Η επικράτηση του νέου κόμματος για την επόμενη δεκαετία θα είναι σίγουρη και καθολική.
Χρειαζεται όμως μια ηγετική φυσιογνωμία.
Μπορεί να γίνει με 2 τρόπους.
Ο ένας με αυτοδιάλυση της ΝΔ και επανίδρυση με στελέχη από τη ΝΔ, μετριοπαθή στελέχη εν γένει, με ηγετικό προφίλ και πολλούς νέους με επιπλέον προσθήκες από άλλα κόμματα.
Ο δεύτερος και πιο απίθανος με ίδρυση νέου πολιτικού φορέα από την αρχή.
Η ανοχή μας στον νέο πρόεδρο της ΝΔ θα είναι βραχυχρόνια και απαιτούμε αλλαγές άμεσα με ενθυλάκωση όλων των παραγωγικών φορέων της χώρας και νέους που έχουν επαφή με την πραγματικότητα και την παραγωγικότητα.
Πρόεδροι ΝΟΔΕ και νεολαίες για φοιτητικά πάρτυ ή τραμπουκισμούς και τέτοιες αντίστοιχες παλαιοκομματικές αντιλήψεις, ξεχάστε τις.
Τολμήστε ή χαθείτε από τον πολιτικό χάρτη.
Περιμένουμε, αναμένουμε και προκαλούμε αλλαγές.
