Η ρητορική της Ζωής Κωνσταντοπούλου αποκαλύπτει μια αυταρχική αντίληψη εξουσίας, με έμφαση στη σύγκρουση και όχι στη θεσμική λειτουργία.
Αντί για ρεαλιστικές προτάσεις και σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες, κυριαρχεί ο καταγγελτικός λόγος και η πόλωση, που γεννούν ανησυχία για τη δημοκρατική σταθερότητα και τη θεσμική ισορροπία της χώρας.
