Τη μεγαλύτερη μείωση δημοσίου χρέους μεταξύ των «27» της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταγράφει η Ελλάδα.
Λόγω των έκτακτων δημοσιονομικών δαπανών και της ύφεσης που προκάλεσε η Covid-19, το ελληνικό χρέος είχε ανέλθει το πρώτο τρίμηνο του 2021 στο 212,9% του ΑΕΠ, μέγεθος υπερδιπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ο οποίος τότε διαμορφωνόταν στο 91,5%.
Ωστόσο, στο τέλος του 2025, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ περιορίστηκε στο 146,1%. Η υποχώρηση αυτή, ύψους σχεδόν 67 ποσοστιαίων μονάδων εντός τετραετίας, επιτεύχθηκε παρά τις πιέσεις που δέχθηκε η οικονομία από τη διπλή ενεργειακή και εφοδιαστική κρίση που πυροδότησε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Στην πράξη, η αναλογία χρέους-ΑΕΠ στην Ελλάδα έχει επιστρέψει στα ευνοϊκότερα επίπεδα από το καλοκαίρι του 2010, δηλαδή από την έναρξη του πρώτου προγράμματος προσαρμογής. Το αποτέλεσμα αυτό αποδίδεται στη συνετή δημοσιονομική πολιτική με τη δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων, στην πρόωρη αποπληρωμή των δανείων του πρώτου μνημονίου και των ακριβών δανείων του ΔΝΤ, αλλά και στους υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης που ενισχύουν το ΑΕΠ.
Την ίδια περίοδο, ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βελτιώθηκε κατά μόλις 9,8 μονάδες. Έτσι, η απόκλιση μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ περιορίστηκε στις 64,4 μονάδες, έναντι 121,4 μονάδων που καταγραφόταν στις αρχές του 2021.
Η μοναδική χώρα με ανάλογες επιδόσεις είναι η Κύπρος, η οποία μεταξύ 2021 και 2025 βελτίωσε τον δείκτη χρέους προς ΑΕΠ κατά 62,5 μονάδες.
Στον αντίποδα, οκτώ κράτη-μέλη είδαν το χρέος τους να αυξάνεται, ενώ ισχυρές οικονομίες, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, περιόρισαν τη σχέση ΑΕΠ-χρέους κατά μόλις 5,3 και 1,5 μονάδες αντίστοιχα, παρά τα παραδοσιακά χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού τους.
Σημειώνεται πως η δομή του ελληνικού χρέους παραμένει ευνοϊκή, καθώς μεγάλο μέρος του αποτελείται από δάνεια στήριξης των προηγούμενων προγραμμάτων, όπως καταδεικνύει και η ανάλυση της ΕΛΣΤΑΤ.
Στόχος του κυβερνητικού οικονομικού επιτελείου παραμένει η περαιτέρω αποκλιμάκωση του χρέους στο 140% του ΑΕΠ το 2027 και στο 120% το 2030.
