Πολλοί πολίτες ασκούν σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, όμως δυσκολεύονται να κατονομάσουν μια πειστική εναλλακτική για την επόμενη ημέρα.
Η καθημερινή πολιτική γκρίνια έχει αποκτήσει σχεδόν τελετουργικό χαρακτήρα. Από το ταμείο ενός καταστήματος μέχρι το τραπέζι μιας καφετέριας, αρκετοί πολίτες φορτώνουν στον Κυριάκο Μητσοτάκη κάθε οικονομική ή κοινωνική δυσκολία. Ωστόσο, πίσω από τα πειράγματα και την οργή κρύβεται μια πολύ πιο σύνθετη εικόνα.
Όταν κάποιος ρωτήσει αυτούς τους πολίτες ποιος μπορεί να αντικαταστήσει τον σημερινό πρωθυπουργό, η βεβαιότητα συχνά χάνεται. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν τους πείθει, ο Αλέξης Τσίπρας κουβαλά ήδη κυβερνητικό παρελθόν, ενώ άλλα σενάρια προκαλούν περισσότερο απορία παρά ενθουσιασμό.
Η αντιπολίτευση χωρίς εναλλακτική
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πολιτικό παράδοξο. Ένα τμήμα της κοινωνίας δηλώνει κουρασμένο από την κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα δεν εμπιστεύεται κάποιον αντίπαλό της. Μάλιστα, το ενδεχόμενο μιας μακράς περιόδου ακυβερνησίας προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία από την προοπτική μιας νέας νίκης της Νέας Δημοκρατίας.
Αυτό το κενό δίνει στον Μητσοτάκη ένα σημαντικό πολιτικό πλεονέκτημα. Η ΝΔ διαθέτει έναν συμπαγή εκλογικό πυρήνα, ενώ οι αντίπαλοί της μοιράζουν τις δυνάμεις τους σε διαφορετικά κόμματα και πολιτικές κατευθύνσεις.
Η δυσαρέσκεια, λοιπόν, από μόνη της δεν αρκεί. Για να αλλάξει πραγματικά ο πολιτικός συσχετισμός, η αντιπολίτευση χρειάζεται πρόσωπο, σχέδιο και πειστική πρόταση εξουσίας. Μέχρι τότε, η οργή μπορεί να γεμίζει τις συζητήσεις, αλλά δύσκολα γεμίζει την κάλπη με κοινή κατεύθυνση.
